Sanskrit

21 shlokas

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8
  9. 9

    सा ददर्श तम् आयान्तं भास्करं लोकभावनम्

    विस्मिता चानवद्याङ्गी दृष्ट्वा तन्महद् अद्भुतम्

    कुन्त्युवाच

    सूर्य उवाच

    वैशंपायन उवाच

    तां समासाद्य देवस्तु विवस्वान् इदम् अब्रवीत्

    अयम् अस्म्यसितापाङ्गे ब्रूहि किं करवाणि ते

    कश्चिन्मे ब्रह्मवित्प्रादाद्वरं विद्यां च शत्रुहन्

    यद्विजिज्ञासयाह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो

    तद् अस्मिन्न् अपराधे त्वां शिरसाभिप्रसादये

    योषितो हि सदा रक्ष्याः स्वपराद्धापि नित्यदा

    वेदाहं सर्वम् एवैतद्यद्दुर्वासा ददौ तव

    संत्यज्योभे मानभये क्रियतां संगमो मया

    अमोघं दर्शनं मह्यम् आहूतश्चास्मि ते शुभे

    वृथाह्वानाद्धि ते भीरु दोषो हि स्याद् असंशयम्

    सैवम् उक्ता बहुविधं सान्त्वं क्रूरं विवस्वता

    सा तु नैच्छद्वरारोहा कन्याहम् इति पार्थिव

    बन्धुपक्षभयाद्भीता लज्जया च तपस्विनी

    ताम् अर्कः पुनर् एवेदम् अब्रवीद्भरतर्षभ

    मत्प्रसादान्न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत

    एवम् उक्त्वा तु भगवान्कुन्तिभोजसुतां तदा

    सूर्यः

    वैशंपायनः

    सूर्यः

    कुन्ती

    सूर्यः

    वैशंपायनः

    साब्रवीद्भगवन्कस्त्वं प्रादुर्भूतो ममाग्रतः

    आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम्

    विद्धि मां पुत्रलाभाय देवम् अर्कं शुचिस्मिते

    पुत्रस्ते निर्मितः सुभ्रु शृणु यादृक्शुभानने

    आदित्ये कुण्डले बिभ्रत्कवचं चैव मामकम्

    शस्त्रास्त्राणाम् अभेद्यं च भविष्यति शुचिस्मिते

    नास्य किंचिद् अदेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति

    चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति

    दास्यते स हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति

    एवम् उक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह

    कन्या पितृवशा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे

    यद्येवं मन्यसे भीरु किम् आह्वयसि भास्करम्

    यदि माम् अवजानासि ऋषिः स न भविष्यति

    मन्त्रदानेन यस्य त्वम् अवलेपेन दर्पिता

    कुलं च ते ऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा

    प्रसीद भगवन्मह्यम् अवलेपो हि नास्ति मे

    ममैव परिहार्यं स्यात्कन्याभावस्य दूषणम्

    व्यपयातु भयं ते ऽद्य कुमारं प्रसमीक्ष्यसे

    मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि

    एवम् उक्ता ततः कुन्ती सम्प्रहृष्टतनूरुहा

    संगता च ततः सुभ्रूर् आदित्येन महात्मना

    sā dadarśa tam āyāntaṃ bhāskaraṃ lokabhāvanam

    vismitā cānavadyāṅgī dṛṣṭvā tanmahad adbhutam

    kuntyuvāca

    sūrya uvāca

    vaiśaṃpāyana uvāca

    tāṃ samāsādya devastu vivasvān idam abravīt

    ayam asmyasitāpāṅge brūhi kiṃ karavāṇi te

    kaścinme brahmavitprādādvaraṃ vidyāṃ ca śatruhan

    yadvijijñāsayāhvānaṃ kṛtavatyasmi te vibho

    tad asminn aparādhe tvāṃ śirasābhiprasādaye

    yoṣito hi sadā rakṣyāḥ svaparāddhāpi nityadā

    vedāhaṃ sarvam evaitadyaddurvāsā dadau tava

    saṃtyajyobhe mānabhaye kriyatāṃ saṃgamo mayā

    amoghaṃ darśanaṃ mahyam āhūtaścāsmi te śubhe

    vṛthāhvānāddhi te bhīru doṣo hi syād asaṃśayam

    saivam uktā bahuvidhaṃ sāntvaṃ krūraṃ vivasvatā

    sā tu naicchadvarārohā kanyāham iti pārthiva

    bandhupakṣabhayādbhītā lajjayā ca tapasvinī

    tām arkaḥ punar evedam abravīdbharatarṣabha

    matprasādānna te rājñi bhavitā doṣa ityuta

    evam uktvā tu bhagavānkuntibhojasutāṃ tadā

    sūryaḥ

    vaiśaṃpāyanaḥ

    sūryaḥ

    kuntī

    sūryaḥ

    vaiśaṃpāyanaḥ

    sābravīdbhagavankastvaṃ prādurbhūto mamāgrataḥ

    āhūtopasthitaṃ bhadre ṛṣimantreṇa coditam

    viddhi māṃ putralābhāya devam arkaṃ śucismite

    putraste nirmitaḥ subhru śṛṇu yādṛkśubhānane

    āditye kuṇḍale bibhratkavacaṃ caiva māmakam

    śastrāstrāṇām abhedyaṃ ca bhaviṣyati śucismite

    nāsya kiṃcid adeyaṃ ca brāhmaṇebhyo bhaviṣyati

    codyamāno mayā cāpi na kṣamaṃ cintayiṣyati

    dāsyate sa hi viprebhyo mānī caiva bhaviṣyati

    evam uktā tataḥ kuntī gopatiṃ pratyuvāca ha

    kanyā pitṛvaśā cāhaṃ puruṣārtho na caiva me

    yadyevaṃ manyase bhīru kim āhvayasi bhāskaram

    yadi mām avajānāsi ṛṣiḥ sa na bhaviṣyati

    mantradānena yasya tvam avalepena darpitā

    kulaṃ ca te 'dya dhakṣyāmi krodhadīptena cakṣuṣā

    prasīda bhagavanmahyam avalepo hi nāsti me

    mamaiva parihāryaṃ syātkanyābhāvasya dūṣaṇam

    vyapayātu bhayaṃ te 'dya kumāraṃ prasamīkṣyase

    mayā tvaṃ cāpyanujñātā punaḥ kanyā bhaviṣyasi

    evam uktā tataḥ kuntī samprahṛṣṭatanūruhā

    saṃgatā ca tataḥ subhrūr ādityena mahātmanā

  10. 10
  11. 11
  12. 12
  13. 13
  14. 14
  15. 15
  16. 16
  17. 17

    यस्मिन्काले जपन्न् आस्ते स वीरः सत्यसंगरः

    नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत्तस्मिन्काले महात्मनः

    कर्णः

    सूर्यः

    वैशंपायनः

    ततः काले तु कस्मिंश्चित्स्वप्नान्ते कर्णम् अब्रवीत्

    आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम

    प्रभातायां रजन्यां त्वाम् आगमिष्यति वासवः

    न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति

    निश्चयो ऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा

    अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम

    शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज

    कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः

    विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियम् इच्छताम्

    तं देवदेवं जानन्वै न शक्नोम्यवमन्त्रणे

    यद्येवं शृणु मे वीर वरं ते सो ऽपि दास्यति

    शक्तिं त्वम् अपि याचेथाः सर्वशत्रुविघातिनीम्

    एवम् उक्त्वा द्विजः स्वप्ने तत्रैवान्तरधीयत

    कर्णः प्रबुद्धस्तं स्वप्नं चिन्तयानो ऽभवत्तदा

    yasminkāle japann āste sa vīraḥ satyasaṃgaraḥ

    nādeyaṃ brāhmaṇeṣvāsīttasminkāle mahātmanaḥ

    karṇaḥ

    sūryaḥ

    vaiśaṃpāyanaḥ

    tataḥ kāle tu kasmiṃścitsvapnānte karṇam abravīt

    ādityo brāhmaṇo bhūtvā śṛṇu vīra vaco mama

    prabhātāyāṃ rajanyāṃ tvām āgamiṣyati vāsavaḥ

    na tasya bhikṣā dātavyā viprarūpī bhaviṣyati

    niścayo 'syāpahartuṃ te kavacaṃ kuṇḍale tathā

    atastvāṃ bodhayāmyeṣa smartāsi vacanaṃ mama

    śakro māṃ viprarūpeṇa yadi vai yācate dvija

    kathaṃ tasmai na dāsyāmi yathā cāsmyavabodhitaḥ

    viprāḥ pūjyāstu devānāṃ satataṃ priyam icchatām

    taṃ devadevaṃ jānanvai na śaknomyavamantraṇe

    yadyevaṃ śṛṇu me vīra varaṃ te so 'pi dāsyati

    śaktiṃ tvam api yācethāḥ sarvaśatruvighātinīm

    evam uktvā dvijaḥ svapne tatraivāntaradhīyata

    karṇaḥ prabuddhastaṃ svapnaṃ cintayāno 'bhavattadā

  18. 18
  19. 19

    उत्कृत्य विमनाः स्वाङ्गात्कवचं रुधिरस्रवम्

    कर्णस्तु कुण्डले छित्त्वा प्रायच्छत्स कृताञ्जलिः

    प्रतिगृह्य तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा

    कर्णः

    अहो साहसम् इत्याह मनसा वासवो हसन्

    देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम्

    न तं पश्यामि यो ह्येतत्कर्म कर्ता भविष्यति

    प्रीतो ऽस्मि कर्मणा तेन वरं वृणु यद् इच्छसि

    इच्छामि भगवद्दत्तां शक्तिं शत्रुनिबर्हणीम्

    अमोघाम् अप्रतिहतां त्वत्तः सुरगणेश्वर

    utkṛtya vimanāḥ svāṅgātkavacaṃ rudhirasravam

    karṇastu kuṇḍale chittvā prāyacchatsa kṛtāñjaliḥ

    pratigṛhya tu deveśastuṣṭastenāsya karmaṇā

    karṇaḥ

    aho sāhasam ityāha manasā vāsavo hasan

    devadānavayakṣāṇāṃ gandharvoragarakṣasām

    na taṃ paśyāmi yo hyetatkarma kartā bhaviṣyati

    prīto 'smi karmaṇā tena varaṃ vṛṇu yad icchasi

    icchāmi bhagavaddattāṃ śaktiṃ śatrunibarhaṇīm

    amoghām apratihatāṃ tvattaḥ suragaṇeśvara

  20. 20
  21. 21