Sanskrit

33 shlokas

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8
  9. 9
  10. 10
  11. 11
  12. 12
  13. 13
  14. 14
  15. 15
  16. 16
  17. 17

    स पुत्राञ्जनयामास गौतमादीन्महायशाः

    ऋषेर् उतथ्यस्य तदा संतानकुलवृद्धये

    धर्मात्मा च महात्मा च वेदवेदाङ्गपारगः

    गोधर्मं सौरभेयाच्च सो ऽधीत्य निखिलं मुनिः

    प्रावर्तत तथा कर्तुं श्रद्धावांस्तम् अशङ्कया

    ततो वितथमर्यादं तं दृष्ट्वा मुनिसत्तमाः

    क्रुद्धा मोहाभिभूतास्ते सर्वे तत्राश्रमौकसः

    अहो ऽयं भिन्नमर्यादो नाश्रमे वस्तुम् अर्हति

    तस्माद् एनं वयं सर्वे पापात्मानं त्यजामहे

    इत्यन्योन्यं समाभाष्य ते दीर्घतमसं मुनिम्

    पत्नी

    भीष्मः

    पत्नी

    दीर्घतमाः

    भीष्मः

    पुत्रलाभाच्च सा पत्नी न तुतोष पतिं तदा

    प्रद्विषन्तीं पतिर्भार्यां किं मां द्वेष्टीति चाब्रवीत्

    पतिर्भार्यानुभरणाद्भर्ता चेति प्रकीर्त्यते

    अहं त्वां भरणं कृत्वा जात्यन्धं ससुता सदा

    नित्यकालं श्रमेणार्ता न भरेयं महातपः

    तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा ऋषिः कोपसमन्वितः

    प्रत्युवाच ततः पत्नीं प्रद्वेषीं ससुतां तदा

    नीयतां क्षत्रियकुले धनार्थी त्वं भविष्यसि

    त्वया दत्तं धनं विप्र नेच्छेयं दुःखकारकम्

    यथेष्टं कुरु विप्रेन्द्र न भरेयं यथा पुरा

    अद्य प्रभृति मर्यादा मया लोके प्रतिष्ठिता

    एक एव पतिर्नार्या यावज्जीवं परायणम्

    मृते जीवति वा तस्मिन्नापरं प्राप्नुयान्नरम्

    अभिगम्य परं नारी पतिष्यति न संशयः

    अपतीनां तु नारीणाम् अद्य प्रभृति पातकम्

    यद्यस्ति चेद्धनं सर्वं वृथाभोगा भवन्तु ताः

    अकीर्तिः परिवादश्च नित्यकालं भवन्तु वै

    तस्य तद्वचनं श्रुत्वा ब्राह्मणी भृशकोपिता

    गङ्गाम् आनीयताम् एष पुत्रा इत्येवम् अब्रवीत्

    sa putrāñjanayāmāsa gautamādīnmahāyaśāḥ

    ṛṣer utathyasya tadā saṃtānakulavṛddhaye

    dharmātmā ca mahātmā ca vedavedāṅgapāragaḥ

    godharmaṃ saurabheyācca so 'dhītya nikhilaṃ muniḥ

    prāvartata tathā kartuṃ śraddhāvāṃstam aśaṅkayā

    tato vitathamaryādaṃ taṃ dṛṣṭvā munisattamāḥ

    kruddhā mohābhibhūtāste sarve tatrāśramaukasaḥ

    aho 'yaṃ bhinnamaryādo nāśrame vastum arhati

    tasmād enaṃ vayaṃ sarve pāpātmānaṃ tyajāmahe

    ityanyonyaṃ samābhāṣya te dīrghatamasaṃ munim

    patnī

    bhīṣmaḥ

    patnī

    dīrghatamāḥ

    bhīṣmaḥ

    putralābhācca sā patnī na tutoṣa patiṃ tadā

    pradviṣantīṃ patirbhāryāṃ kiṃ māṃ dveṣṭīti cābravīt

    patirbhāryānubharaṇādbhartā ceti prakīrtyate

    ahaṃ tvāṃ bharaṇaṃ kṛtvā jātyandhaṃ sasutā sadā

    nityakālaṃ śrameṇārtā na bhareyaṃ mahātapaḥ

    tasyāstadvacanaṃ śrutvā ṛṣiḥ kopasamanvitaḥ

    pratyuvāca tataḥ patnīṃ pradveṣīṃ sasutāṃ tadā

    nīyatāṃ kṣatriyakule dhanārthī tvaṃ bhaviṣyasi

    tvayā dattaṃ dhanaṃ vipra neccheyaṃ duḥkhakārakam

    yatheṣṭaṃ kuru viprendra na bhareyaṃ yathā purā

    adya prabhṛti maryādā mayā loke pratiṣṭhitā

    eka eva patirnāryā yāvajjīvaṃ parāyaṇam

    mṛte jīvati vā tasminnāparaṃ prāpnuyānnaram

    abhigamya paraṃ nārī patiṣyati na saṃśayaḥ

    apatīnāṃ tu nārīṇām adya prabhṛti pātakam

    yadyasti ceddhanaṃ sarvaṃ vṛthābhogā bhavantu tāḥ

    akīrtiḥ parivādaśca nityakālaṃ bhavantu vai

    tasya tadvacanaṃ śrutvā brāhmaṇī bhṛśakopitā

    gaṅgām ānīyatām eṣa putrā ityevam abravīt

  18. 18
  19. 19
  20. 20
  21. 21
  22. 22
  23. 23
  24. 24
  25. 25
  26. 26
  27. 27
  28. 28
  29. 29
  30. 30