17 shlokas
- 1
वसिष्ठ उवाच
घृतक्षीरप्रदा गावो घृतयोन्यो घृतोद्भवाः
घृतनद्यो घृतावर्तास्ता मे सन्तु सदा गृहे
vasiṣṭha uvāca
ghṛtakṣīrapradā gāvo ghṛtayonyo ghṛtodbhavāḥ
ghṛtanadyo ghṛtāvartāstā me santu sadā gṛhe
- 2
घृतं मे हृदये नित्यं घृतं नाभ्यां प्रतिष्ठितम्
घृतं सर्वेषु गात्रेषु घृतं मे मनसि स्थितम्
ghṛtaṃ me hṛdaye nityaṃ ghṛtaṃ nābhyāṃ pratiṣṭhitam
ghṛtaṃ sarveṣu gātreṣu ghṛtaṃ me manasi sthitam
- 3
गावो ममाग्रतो नित्यं गावः पृष्ठत एव च
गावो मे सर्वतश्चैव गवां मध्ये वसाम्यहम्
gāvo mamāgrato nityaṃ gāvaḥ pṛṣṭhata eva ca
gāvo me sarvataścaiva gavāṃ madhye vasāmyaham
- 4
इत्याचम्य जपेत्सायं प्रातश्च पुरुषः सदा
यद् अह्ना कुरुते पापं तस्मात्स परिमुच्यते
ityācamya japetsāyaṃ prātaśca puruṣaḥ sadā
yad ahnā kurute pāpaṃ tasmātsa parimucyate
- 5
प्रासादा यत्र सौवर्णा वसोर्धारा च यत्र सा
गन्धर्वाप्सरसो यत्र तत्र यान्ति सहस्रदाः
prāsādā yatra sauvarṇā vasordhārā ca yatra sā
gandharvāpsaraso yatra tatra yānti sahasradāḥ
- 6
नवनीतपङ्काः क्षीरोदा दधिशैवलसंकुलाः
वहन्ति यत्र नद्यो वै तत्र यान्ति सहस्रदाः
navanītapaṅkāḥ kṣīrodā dadhiśaivalasaṃkulāḥ
vahanti yatra nadyo vai tatra yānti sahasradāḥ
- 7
गवां शतसहस्रं तु यः प्रयच्छेद्यथाविधि
पराम् ऋद्धिम् अवाप्याथ स गोलोके महीयते
gavāṃ śatasahasraṃ tu yaḥ prayacchedyathāvidhi
parām ṛddhim avāpyātha sa goloke mahīyate
- 8
दश चोभयतः प्रेत्य मातापित्रोः पितामहान्
दधाति सुकृतांल्लोकान्पुनाति च कुलं नरः
daśa cobhayataḥ pretya mātāpitroḥ pitāmahān
dadhāti sukṛtāṃllokānpunāti ca kulaṃ naraḥ
- 9
धेन्वाः प्रमाणेन समप्रमाणां धेनुं तिलानाम् अपि च प्रदाय
पानीयदाता च यमस्य लोके न यातनां कांचिद् उपैति तत्र
dhenvāḥ pramāṇena samapramāṇāṃ dhenuṃ tilānām api ca pradāya
pānīyadātā ca yamasya loke na yātanāṃ kāṃcid upaiti tatra
- 10
पवित्रम् अग्र्यं जगतः प्रतिष्ठा दिवौकसां मातरो ऽथाप्रमेयाः
अन्वालभेद्दक्षिणतो व्रजेच्च दद्याच्च पात्रे प्रसमीक्ष्य कालम्
pavitram agryaṃ jagataḥ pratiṣṭhā divaukasāṃ mātaro 'thāprameyāḥ
anvālabheddakṣiṇato vrajecca dadyācca pātre prasamīkṣya kālam
- 11
धेनुं सवत्सां कपिलां भूरिशृङ्गां कांस्योपदोहां वसनोत्तरीयाम्
प्रदाय तां गाहति दुर्विगाह्यां याम्यां सभां वीतभयो मनुष्यः
dhenuṃ savatsāṃ kapilāṃ bhūriśṛṅgāṃ kāṃsyopadohāṃ vasanottarīyām
pradāya tāṃ gāhati durvigāhyāṃ yāmyāṃ sabhāṃ vītabhayo manuṣyaḥ
- 12
सुरूपा बहुरूपाश्च विश्वरूपाश्च मातरः
गावो माम् उपतिष्ठन्ताम् इति नित्यं प्रकीर्तयेत्
surūpā bahurūpāśca viśvarūpāśca mātaraḥ
gāvo mām upatiṣṭhantām iti nityaṃ prakīrtayet
- 13
नातः पुण्यतरं दानं नातः पुण्यतरं फलम्
नातो विशिष्टं लोकेषु भूतं भवितुम् अर्हति
nātaḥ puṇyataraṃ dānaṃ nātaḥ puṇyataraṃ phalam
nāto viśiṣṭaṃ lokeṣu bhūtaṃ bhavitum arhati
- 14
त्वचा लोम्नाथ शृङ्गैश्च वालैः क्षीरेण मेदसा
यज्ञं वहन्ति सम्भूय किम् अस्त्यभ्यधिकं ततः
tvacā lomnātha śṛṅgaiśca vālaiḥ kṣīreṇa medasā
yajñaṃ vahanti sambhūya kim astyabhyadhikaṃ tataḥ
- 15
यया सर्वम् इदं व्याप्तं जगत्स्थावरजङ्गमम्
तां धेनुं शिरसा वन्दे भूतभव्यस्य मातरम्
yayā sarvam idaṃ vyāptaṃ jagatsthāvarajaṅgamam
tāṃ dhenuṃ śirasā vande bhūtabhavyasya mātaram
- 16
गुणवचनसमुच्चयैकदेशो नृवर मयैष गवां प्रकीर्तितस्ते
न हि परम् इह दानम् अस्ति गोभ्यो भवन्ति न चापि परायणं तथान्यत्
guṇavacanasamuccayaikadeśo nṛvara mayaiṣa gavāṃ prakīrtitaste
na hi param iha dānam asti gobhyo bhavanti na cāpi parāyaṇaṃ tathānyat
- 17
भीष्म उवाच
परम् इदम् इति भूमिपो विचिन्त्य प्रवरम् ऋषेर्वचनं ततो महात्मा
व्यसृजत नियतात्मवान्द्विजेभ्यः सुबहु च गोधनम् आप्तवांश्च लोकान्
bhīṣma uvāca
param idam iti bhūmipo vicintya pravaram ṛṣervacanaṃ tato mahātmā
vyasṛjata niyatātmavāndvijebhyaḥ subahu ca godhanam āptavāṃśca lokān

