Sarga 37

53 shlokas

1. 1

   मणिं दत्त्वा ततः सीता हनूमन्तमथाब्रवीत्

   अभिज्ञानमभिज्ञातमेतद्रामस्य तत्त्वतः

   maṇiṃ dattvā tataḥ sītā hanūmantamathābravīt

   abhijñānamabhijñātametadrāmasya tattvataḥ

2. 2

   मणिं तु दृष्ट्वा रामो वै त्रयाणां संस्मरिष्यति

   वीरो जनन्या मम च राज्ञो दशरथस्य च

   maṇiṃ tu dṛṣṭvā rāmo vai trayāṇāṃ saṃsmariṣyati

   vīro jananyā mama ca rājño daśarathasya ca

3. 3

   स भूयस्त्वं समुत्साहे चोदितो हरिसत्तम

   अस्मिन्कार्यसमारम्भे प्रचिन्तय यदुत्तरम्

   sa bhūyastvaṃ samutsāhe codito harisattama

   asminkāryasamārambhe pracintaya yaduttaram

4. 4

   त्वमस्मिन्कार्यनिर्योगे प्रमाणं हरिसत्तम

   तस्य चिन्तय यो यत्नो दुःखक्षयकरो भवेत्

   tvamasminkāryaniryoge pramāṇaṃ harisattama

   tasya cintaya yo yatno duḥkhakṣayakaro bhavet

5. 5

   स तथेति प्रतिज्ञाय मारुतिर्भीमविक्रमः

   शिरसावन्द्य वैदेहीं गमनायोपचक्रमे

   sa tatheti pratijñāya mārutirbhīmavikramaḥ

   śirasāvandya vaidehīṃ gamanāyopacakrame

6. 6

   ज्ञात्वा सम्प्रस्थितं देवी वानरं मारुतात्मजम्

   बाष्पगद्गदया वाचा मैथिली वाक्यमब्रवीत्

   jñātvā samprasthitaṃ devī vānaraṃ mārutātmajam

   bāṣpagadgadayā vācā maithilī vākyamabravīt

7. 7

   कुशलं हनुमन्ब्रूयाः सहितौ रामलक्ष्मणौ

   सुग्रीवं च सहामात्यं वृद्धान्सर्वांश्च वानरान्

   kuśalaṃ hanumanbrūyāḥ sahitau rāmalakṣmaṇau

   sugrīvaṃ ca sahāmātyaṃ vṛddhānsarvāṃśca vānarān

8. 8

   यथा च स महाबाहुर्मां तारयति राघवः

   अस्माद्दुःखाम्बुसंरोधात्त्वं समाधातुमर्हसि

   yathā ca sa mahābāhurmāṃ tārayati rāghavaḥ

   asmādduḥkhāmbusaṃrodhāttvaṃ samādhātumarhasi

9. 9

   जीवन्तीं मां यथा रामः संभावयति कीर्तिमान्

   तत्त्वया हनुमन्वाच्यं वाचा धर्ममवाप्नुहि

   jīvantīṃ māṃ yathā rāmaḥ saṃbhāvayati kīrtimān

   tattvayā hanumanvācyaṃ vācā dharmamavāpnuhi

10. 10

    नित्यमुत्साहयुक्ताश्च वाचः श्रुत्वा मयेरिताः

    वर्धिष्यते दाशरथेः पौरुषं मदवाप्तये

    nityamutsāhayuktāśca vācaḥ śrutvā mayeritāḥ

    vardhiṣyate dāśaratheḥ pauruṣaṃ madavāptaye

11. 11

    मत्संदेशयुता वाचस्त्वत्तः श्रुत्वैव राघवः

    पराक्रमविधिं वीरो विधिवत्संविधास्यति

    matsaṃdeśayutā vācastvattaḥ śrutvaiva rāghavaḥ

    parākramavidhiṃ vīro vidhivatsaṃvidhāsyati

12. 12

    सीतायास्तद्वचः श्रुत्वा हनुमान्मारुतात्मजः

    शिरस्यञ्जलिमाधाय वाक्यमुत्तरमब्रवीत्

    sītāyāstadvacaḥ śrutvā hanumānmārutātmajaḥ

    śirasyañjalimādhāya vākyamuttaramabravīt

13. 13

    क्षिप्रमेष्यति काकुत्स्थो हर्यृक्षप्रवरैर्वृतः

    यस्ते युधि विजित्यारीञ्शोकं व्यपनयिष्यति

    kṣiprameṣyati kākutstho haryṛkṣapravarairvṛtaḥ

    yaste yudhi vijityārīñśokaṃ vyapanayiṣyati

14. 14

    न हि पश्यामि मर्त्येषु नामरेष्वसुरेषु वा

    यस्तस्य वमतो बाणान्स्थातुमुत्सहतेऽग्रतः

    na hi paśyāmi martyeṣu nāmareṣvasureṣu vā

    yastasya vamato bāṇānsthātumutsahate'grataḥ

15. 15

    अप्यर्कमपि पर्जन्यमपि वैवस्वतं यमम्

    स हि सोढुं रणे शक्तस्तव हेतोर्विशेषतः

    apyarkamapi parjanyamapi vaivasvataṃ yamam

    sa hi soḍhuṃ raṇe śaktastava hetorviśeṣataḥ

16. 16

    स हि सागरपर्यन्तां महीं शासितुमीहते

    त्वन्निमित्तो हि रामस्य जयो जनकनन्दिनि

    sa hi sāgaraparyantāṃ mahīṃ śāsitumīhate

    tvannimitto hi rāmasya jayo janakanandini

17. 17

    तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सम्यक्सत्यं सुभाषितम्

    जानकी बहु मेनेऽथ वचनं चेदमब्रवीत्

    tasya tadvacanaṃ śrutvā samyaksatyaṃ subhāṣitam

    jānakī bahu mene'tha vacanaṃ cedamabravīt

18. 18

    ततस्तं प्रस्थितं सीता वीक्षमाणा पुनः पुनः

    भर्तुः स्नेहान्वितं वाक्यं सौहार्दादनुमानयत्

    tatastaṃ prasthitaṃ sītā vīkṣamāṇā punaḥ punaḥ

    bhartuḥ snehānvitaṃ vākyaṃ sauhārdādanumānayat

19. 19

    यदि वा मन्यसे वीर वसैकाहमरिंदम

    कस्मिंश्चित्संवृते देशे विश्रान्तः श्वो गमिष्यसि

    yadi vā manyase vīra vasaikāhamariṃdama

    kasmiṃścitsaṃvṛte deśe viśrāntaḥ śvo gamiṣyasi

20. 20

    मम चेदल्पभाग्यायाः सांनिध्यात्तव वीर्यवान्

    अस्य शोकस्य महतो मुहूर्तं मोक्षणं भवेत्

    mama cedalpabhāgyāyāḥ sāṃnidhyāttava vīryavān

    asya śokasya mahato muhūrtaṃ mokṣaṇaṃ bhavet

21. 21

    गते हि हरिशार्दूल पुनरागमनाय तु

    प्राणानामपि संदेहो मम स्यान्नात्र संशयः

    gate hi hariśārdūla punarāgamanāya tu

    prāṇānāmapi saṃdeho mama syānnātra saṃśayaḥ

22. 22

    तवादर्शनजः शोको भूयो मां परितापयेत्

    दुःखाद्दुःखपरामृष्टां दीपयन्निव वानर

    tavādarśanajaḥ śoko bhūyo māṃ paritāpayet

    duḥkhādduḥkhaparāmṛṣṭāṃ dīpayanniva vānara

23. 23

    अयं च वीर संदेहस्तिष्ठतीव ममाग्रतः

    सुमहांस्त्वत्सहायेषु हर्यृक्षेषु हरीश्वर

    ayaṃ ca vīra saṃdehastiṣṭhatīva mamāgrataḥ

    sumahāṃstvatsahāyeṣu haryṛkṣeṣu harīśvara

24. 24

    कथं नु खलु दुष्पारं तरिष्यन्ति महोदधिम्

    तानि हर्यृक्षसैन्यानि तौ वा नरवरात्मजौ

    kathaṃ nu khalu duṣpāraṃ tariṣyanti mahodadhim

    tāni haryṛkṣasainyāni tau vā naravarātmajau

25. 25

    त्रयाणामेव भूतानां सागरस्येह लङ्घने

    शक्तिः स्याद्वैनतेयस्य तव वा मारुतस्य वा

    trayāṇāmeva bhūtānāṃ sāgarasyeha laṅghane

    śaktiḥ syādvainateyasya tava vā mārutasya vā

26. 26

    तदस्मिन्कार्यनिर्योगे वीरैवं दुरतिक्रमे

    किं पश्यसि समाधानं त्वं हि कार्यविदां वरः

    tadasminkāryaniryoge vīraivaṃ duratikrame

    kiṃ paśyasi samādhānaṃ tvaṃ hi kāryavidāṃ varaḥ

27. 27

    काममस्य त्वमेवैकः कार्यस्य परिसाधने

    पर्याप्तः परवीरघ्न यशस्यस्ते बलोदयः

    kāmamasya tvamevaikaḥ kāryasya parisādhane

    paryāptaḥ paravīraghna yaśasyaste balodayaḥ

28. 28

    बलैः समग्रैर्यदि मां रावणं जित्य संयुगे

    विजयी स्वपुरं यायात्तत्तु मे स्याद्यशस्करम्

    balaiḥ samagrairyadi māṃ rāvaṇaṃ jitya saṃyuge

    vijayī svapuraṃ yāyāttattu me syādyaśaskaram

29. 29

    बलैस्तु संकुलां कृत्वा लङ्कां परबलार्दनः

    मां नयेद्यदि काकुत्स्थस्तत्तस्य सदृशं भवेत्

    balaistu saṃkulāṃ kṛtvā laṅkāṃ parabalārdanaḥ

    māṃ nayedyadi kākutsthastattasya sadṛśaṃ bhavet

30. 30

    तद्यथा तस्य विक्रान्तमनुरूपं महात्मनः

    भवेदाहवशूरस्य तथा त्वमुपपादय

    tadyathā tasya vikrāntamanurūpaṃ mahātmanaḥ

    bhavedāhavaśūrasya tathā tvamupapādaya