Sanskrit

Chapter 11

19 shlokas

19 shlokas

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4

    प्रभावत्याह कथमेतत्शुक आह अस्ति दाभिलाख्यो ग्रामः

    तत्र विलोचनो ग्रामणीः

    तद्भार्या रम्भिकाभिधा परनरप्रिया

    तां च तद्भर्तृभयान्न को ऽपि कामयते

    ततः सा जलव्याजात्घटमादाय वापीं ययौ

    दृष्ट्वा च तत्र सुरूपं पथिकं भट्टपुत्रं क्रीडार्थं दृष्टिसंज्ञया बभाण

    सो ऽपि कामिनीदृष्टिसञ्चारचतुरो विवेद तदाकूतम्

    उक्तं च

    उदीरितो ऽर्थः पशुनापि गृह्यते हयाश्च नागाश्च वहन्ति नोदिताः

    अनुक्तमप्यूहति पण्डितो जनः परेङ्गितज्ञानफला हि बुद्धयः

    prabhāvatyāha kathametatśuka āha asti dābhilākhyo grāmaḥ

    tatra vilocano grāmaṇīḥ

    tadbhāryā rambhikābhidhā paranarapriyā

    tāṃ ca tadbhartṛbhayānna ko 'pi kāmayate

    tataḥ sā jalavyājātghaṭamādāya vāpīṃ yayau

    dṛṣṭvā ca tatra surūpaṃ pathikaṃ bhaṭṭaputraṃ krīḍārthaṃ dṛṣṭisaṃjñayā babhāṇa

    so 'pi kāminīdṛṣṭisañcāracaturo viveda tadākūtam

    uktaṃ ca

    udīrito 'rthaḥ paśunāpi gṛhyate hayāśca nāgāśca vahanti noditāḥ

    anuktamapyūhati paṇḍito janaḥ pareṅgitajñānaphalā hi buddhayaḥ

  5. 5
  6. 6
  7. 8
  8. 9

    ततः स तदन्तिकमागत्य जगाद भद्रे किं विधेयम्साह त्वया मम पृष्ठलग्नेन अस्मद्गृहं समागन्तव्यं मम पत्युश्च नमस्कारो विधेयः

    सर्वमन्यदहं करिष्ये

    त्वया तथैवेति वाच्यम्

    एवमुक्त्वा सा गृहं प्रविष्टा

    सो ऽपि गृहं प्रविष्टस्तत्पत्युरग्रे तस्थौ

    पतिरपि विस्मितः

    ततः सा कुम्भं मुक्त्वा पत्युः सकाशमागत्याब्रवीत्नाथ उपलक्षस्व एनम्

    स आह ने वेद्मीति

    ततः सा प्राह अयं मातृस्वसुः सुतो यो मया शिशुत्वे मुक्तः

    स धवलो नाम मम मिलनार्थं समागमत्

    ततो मया आलिङ्ग्य सर्वापि स्वजनवार्ता पृष्टा

    स च ब्राह्मण एवमिति जल्पति

    ततः पतिना सानुज्ञाता तं महानसं नीत्वा भोजनाच्छादनसंस्कारैस्तोषयामास

    पतिरपि तुष्टः प्राह भद्र त्वया निजबान्धवस्य महती भक्तिः कार्येत्युक्त्वा सुप्तः

    तदा च रम्भिका ब्राह्मणखट्टवायामुपावशत्

    ततस्तेनोक्तम्त्वया पत्युग्रे इत्युक्तं यन्मदीयो भ्राता समागतः

    तत्त्वं मे प्रतिपन्ना भगिनी प्रतिपन्नं च निर्वाह्यते

    उक्तं च

    tataḥ sa tadantikamāgatya jagāda bhadre kiṃ vidheyamsāha tvayā mama pṛṣṭhalagnena asmadgṛhaṃ samāgantavyaṃ mama patyuśca namaskāro vidheyaḥ

    sarvamanyadahaṃ kariṣye

    tvayā tathaiveti vācyam

    evamuktvā sā gṛhaṃ praviṣṭā

    so 'pi gṛhaṃ praviṣṭastatpatyuragre tasthau

    patirapi vismitaḥ

    tataḥ sā kumbhaṃ muktvā patyuḥ sakāśamāgatyābravītnātha upalakṣasva enam

    sa āha ne vedmīti

    tataḥ sā prāha ayaṃ mātṛsvasuḥ suto yo mayā śiśutve muktaḥ

    sa dhavalo nāma mama milanārthaṃ samāgamat

    tato mayā āliṅgya sarvāpi svajanavārtā pṛṣṭā

    sa ca brāhmaṇa evamiti jalpati

    tataḥ patinā sānujñātā taṃ mahānasaṃ nītvā bhojanācchādanasaṃskāraistoṣayāmāsa

    patirapi tuṣṭaḥ prāha bhadra tvayā nijabāndhavasya mahatī bhaktiḥ kāryetyuktvā suptaḥ

    tadā ca rambhikā brāhmaṇakhaṭṭavāyāmupāvaśat

    tatastenoktamtvayā patyugre ityuktaṃ yanmadīyo bhrātā samāgataḥ

    tattvaṃ me pratipannā bhaginī pratipannaṃ ca nirvāhyate

    uktaṃ ca

  9. 10
  10. 12
  11. 13
  12. 14
  13. 16
  14. 18
  15. 19
  16. 20
  17. 21
  18. 22
  19. 23

    तया च फूत्कृते किमिदमिति कुर्वाणो बान्धवैः सह धावितो भर्ता

    स च कथं मुच्यते इति प्रश्नः

    उत्तरम् एवं च स ब्राह्मणः सभयः सन्नतः पादयोः पतितो जगाद स्वामिनि प्राणान्रक्ष

    तवेहितं करिष्यामि

    एवं स्थिते सा दुग्धसहितं भक्तमढण्ढोलयत् अन्तिके ज्वलिनमज्वालयत्

    आगतं च पतिं जगाद अस्य विषूचिका उपपन्ना

    ततो मया फूत्कृतम्

    एवमुक्त्वा दुग्धभक्तं प्रदर्शितम्

    पतिरपि मूर्खो दृष्ट्वा ययौ

    ततः सा पत्यौ सुप्ते यदृच्छया सुरतं चकार

    सो ऽपि च मान्द्यव्याजान्मासमेकं स्थितः पश्चाज्जगाम

    इति श्रुत्वा प्रभावती सुप्ता

    tayā ca phūtkṛte kimidamiti kurvāṇo bāndhavaiḥ saha dhāvito bhartā

    sa ca kathaṃ mucyate iti praśnaḥ

    uttaram evaṃ ca sa brāhmaṇaḥ sabhayaḥ sannataḥ pādayoḥ patito jagāda svāmini prāṇānrakṣa

    tavehitaṃ kariṣyāmi

    evaṃ sthite sā dugdhasahitaṃ bhaktamaḍhaṇḍholayat antike jvalinamajvālayat

    āgataṃ ca patiṃ jagāda asya viṣūcikā upapannā

    tato mayā phūtkṛtam

    evamuktvā dugdhabhaktaṃ pradarśitam

    patirapi mūrkho dṛṣṭvā yayau

    tataḥ sā patyau supte yadṛcchayā surataṃ cakāra

    so 'pi ca māndyavyājānmāsamekaṃ sthitaḥ paścājjagāma

    iti śrutvā prabhāvatī suptā