Sanskrit

Chapter 2

6 shlokas

6 shlokas

  1. 1
  2. 2
  3. 3

    ततः प्रभावती पृच्छति का यशोदेवी

    कदा कस्मिन्सङ्कटे तया क उपायः कृत इति

    शुकः यदा कथयामि तदा मयि सुरतविघातेन तव कोपः प्राणनिषूदनः स्यात्

    सा आह सुहृदां साध्वसाध्वपि श्रोतव्यमेव इत्यनुज्ञातः शुकः आह अस्ति नन्दनं नाम नगरम्

    तत्र नन्दनो नाम राजा

    तत्पुत्रो राजशेखरः

    तद्वधूः शशिप्रभा

    तां धनसेनसुतो वीरनामा दृष्ट्वा सकामः सन्ज्वरपीडितो ऽभूत्

    भोजनादि न विधत्ते

    स च मात्रा यशोदेव्या पृष्टः सन्सगद्गदं कारणमाह सा च राजकन्या दुर्लभा

    स कथं जीवतु इति प्रश्नः

    तयोक्तम्त्वमेव कथय

    शुकः यदि प्रभावति अद्य न यासि तदा कथयामि इत्युक्ते सा आह कथयेति

    अथ शुकः सा यशोदेवी एकां शुनीं भोजनाद्यैरावर्जयित्वा आभरणानि परिधायात्मना सार्धं गृहीत्वा शशिप्रभापार्श्वे गत्वा तां विजने सगद्गदा जगादाहं च त्वं च इयं च पूर्वभवे भगिन्यो ऽभूवन्

    मया निःशङ्कया त्वया तु सशङ्कया परनराभिलाषः पूरितः

    अनया तु नैव

    अतो ऽस्याः शीलप्रभावात्केवलं जातिस्मरणमेव न भोगाः शुनिका च संजाता

    सम्भोगविघ्नाज्जातिस्मरणं च न ते वर्तते

    मम पुनर्भोगान्निर्विघ्नान्निर्विघ्नजातिस्मरणं च

    अतो ऽहमनुकम्पया इमां शुनकीं त्वां च दृष्ट्वा कथयितुमागता

    अतस्त्वयार्थिनां काङ्क्षितं दातव्यमेव

    यो दानं कुर्यात्स भवेत्सर्वसम्पदां स्थानम्

    उक्तं च

    कथयन्ति न याचन्ते भिक्षाहारा गृहे गृहे

    अर्थिभ्यो दीयतां नित्यमदातुः फलमीदृशम्

    tataḥ prabhāvatī pṛcchati kā yaśodevī

    kadā kasminsaṅkaṭe tayā ka upāyaḥ kṛta iti

    śukaḥ yadā kathayāmi tadā mayi suratavighātena tava kopaḥ prāṇaniṣūdanaḥ syāt

    sā āha suhṛdāṃ sādhvasādhvapi śrotavyameva ityanujñātaḥ śukaḥ āha asti nandanaṃ nāma nagaram

    tatra nandano nāma rājā

    tatputro rājaśekharaḥ

    tadvadhūḥ śaśiprabhā

    tāṃ dhanasenasuto vīranāmā dṛṣṭvā sakāmaḥ sanjvarapīḍito 'bhūt

    bhojanādi na vidhatte

    sa ca mātrā yaśodevyā pṛṣṭaḥ sansagadgadaṃ kāraṇamāha sā ca rājakanyā durlabhā

    sa kathaṃ jīvatu iti praśnaḥ

    tayoktamtvameva kathaya

    śukaḥ yadi prabhāvati adya na yāsi tadā kathayāmi ityukte sā āha kathayeti

    atha śukaḥ sā yaśodevī ekāṃ śunīṃ bhojanādyairāvarjayitvā ābharaṇāni paridhāyātmanā sārdhaṃ gṛhītvā śaśiprabhāpārśve gatvā tāṃ vijane sagadgadā jagādāhaṃ ca tvaṃ ca iyaṃ ca pūrvabhave bhaginyo 'bhūvan

    mayā niḥśaṅkayā tvayā tu saśaṅkayā paranarābhilāṣaḥ pūritaḥ

    anayā tu naiva

    ato 'syāḥ śīlaprabhāvātkevalaṃ jātismaraṇameva na bhogāḥ śunikā ca saṃjātā

    sambhogavighnājjātismaraṇaṃ ca na te vartate

    mama punarbhogānnirvighnānnirvighnajātismaraṇaṃ ca

    ato 'hamanukampayā imāṃ śunakīṃ tvāṃ ca dṛṣṭvā kathayitumāgatā

    atastvayārthināṃ kāṅkṣitaṃ dātavyameva

    yo dānaṃ kuryātsa bhavetsarvasampadāṃ sthānam

    uktaṃ ca

    kathayanti na yācante bhikṣāhārā gṛhe gṛhe

    arthibhyo dīyatāṃ nityamadātuḥ phalamīdṛśam

  4. 4
  5. 5
  6. 6