16 shlokas
- 1
मैत्रेय उवाच
कथितो भवता वंशो मानवानां महामुने
कारणं चास्य जगतो विष्णुर् एव सनातनः
maitreya uvāca
kathito bhavatā vaṃśo mānavānāṃ mahāmune
kāraṇaṃ cāsya jagato viṣṇur eva sanātanaḥ
- 2
यत्त्व् एतद्भगवान् आह प्रह्लादं दैत्यसत्तमम्
ददाह नाग्निर्नास्त्रैश्च क्षुण्णस्तत्याज जीवितम्
yattv etadbhagavān āha prahlādaṃ daityasattamam
dadāha nāgnirnāstraiśca kṣuṇṇastatyāja jīvitam
- 3
जगाम वसुधा क्षोभं यत्राब्धिसलिले स्थिते
बन्धबद्धो ऽपि चलति विक्षिप्ताङ्गैः समाहता
jagāma vasudhā kṣobhaṃ yatrābdhisalile sthite
bandhabaddho 'pi calati vikṣiptāṅgaiḥ samāhatā
- 4
शैलैर् आक्रान्तदेहो ऽपि न ममार च यः पुरा
त्वयैवातीव माहात्म्यं कथितं यस्य धीमतः
śailair ākrāntadeho 'pi na mamāra ca yaḥ purā
tvayaivātīva māhātmyaṃ kathitaṃ yasya dhīmataḥ
- 5
तस्य प्रभावम् अतुलं विष्णोर्भक्तिमतो मुने
श्रोतुम् इच्छामि यस्यैतच्चरितं त्व् अमितौजसः
tasya prabhāvam atulaṃ viṣṇorbhaktimato mune
śrotum icchāmi yasyaitaccaritaṃ tv amitaujasaḥ
- 6
किंनिमित्तम् असौ शस्त्रैर्विक्षतो दितिजैर्मुने
किमर्थं चाब्धिसलिले निक्षिप्तो धर्मतत्परः
kiṃnimittam asau śastrairvikṣato ditijairmune
kimarthaṃ cābdhisalile nikṣipto dharmatatparaḥ
- 7
आक्रान्तः पर्वतैः कस्मात्कस्माद्दष्टो महोरगैः
क्षिप्तः किम् अद्रिशिखरात्किं वा पावकसंचये
ākrāntaḥ parvataiḥ kasmātkasmāddaṣṭo mahoragaiḥ
kṣiptaḥ kim adriśikharātkiṃ vā pāvakasaṃcaye
- 8
दिग्दन्तिनां दन्तभूमिं स च कस्मान्निरूपितः
संशोषको ऽनिलश्चास्य प्रयुक्तः किं महासुरैः
digdantināṃ dantabhūmiṃ sa ca kasmānnirūpitaḥ
saṃśoṣako 'nilaścāsya prayuktaḥ kiṃ mahāsuraiḥ
- 9
कृत्यां च दैत्यगुरवो युयुजुस्ते तु किं मुने
शम्बरश्चापि मायानां सहस्रं किं प्रयुक्तवान्
kṛtyāṃ ca daityaguravo yuyujuste tu kiṃ mune
śambaraścāpi māyānāṃ sahasraṃ kiṃ prayuktavān
- 10
हालाहलं विषं घोरं दैत्यसूदैर्महात्मनः
कस्माद्दत्तं विनाशाय यज्जीर्णं तेन धीमता
hālāhalaṃ viṣaṃ ghoraṃ daityasūdairmahātmanaḥ
kasmāddattaṃ vināśāya yajjīrṇaṃ tena dhīmatā
- 11
एतत्सर्वं महाभाग प्रह्लादस्य महात्मनः
चरितं श्रोतुम् इच्छामि महामाहात्म्यसूचकम्
etatsarvaṃ mahābhāga prahlādasya mahātmanaḥ
caritaṃ śrotum icchāmi mahāmāhātmyasūcakam
- 12
न हि कौतूहलं तत्र यद्दैत्यैर्न हतो हि सः
अनन्यमनसो विष्णौ कः समर्थो निपातने
na hi kautūhalaṃ tatra yaddaityairna hato hi saḥ
ananyamanaso viṣṇau kaḥ samartho nipātane
- 13
तस्मिन्धर्मपरे नित्यं केशवाराधनोद्यते
स्ववंशप्रभवैर्दैत्यैः कर्तुं द्वेषो ऽतिदुष्करः
tasmindharmapare nityaṃ keśavārādhanodyate
svavaṃśaprabhavairdaityaiḥ kartuṃ dveṣo 'tiduṣkaraḥ
- 14
धर्मात्मनि महाभागे विष्णुभक्ते विमत्सरे
दैतेयैः प्रहृतं कस्मात्तन्ममाख्यातुम् अर्हसि
dharmātmani mahābhāge viṣṇubhakte vimatsare
daiteyaiḥ prahṛtaṃ kasmāttanmamākhyātum arhasi
- 15
प्रहरन्ति महात्मानो विपक्षे चापि नेदृशे
गुणैः समन्विते साधौ किं पुनर्यः स्वपक्षजः
praharanti mahātmāno vipakṣe cāpi nedṛśe
guṇaiḥ samanvite sādhau kiṃ punaryaḥ svapakṣajaḥ
- 16
तद् एतत्कथ्यतां सर्वं विस्तरान्मुनिसत्तम
दैत्येश्वरस्य चरितं श्रोतुम् इच्छाम्य् अशेषतः
tad etatkathyatāṃ sarvaṃ vistarānmunisattama
daityeśvarasya caritaṃ śrotum icchāmy aśeṣataḥ

