1 shloka
- 1
यदा सवनीयस्य चरितं भवत्य् अथोद्गातारश्चात्वाले मार्जयन्त आपो हि ष्ठा मयोभुवस्ता न ऊर्जे दधातन
महे रणाय चक्षसे
यो वः शिवतमो रसस्तस्य भाजयतेह नः
उशतीर् इव मातरः
तस्मा अरं गमाम वो यस्य क्षयाय जिन्वथ
आपो जनयथा च नः
इदमापः प्रवहतावद्यं च मलं च यत्
यद्वाभिदुद्रोहानृतं यद्वा शेपे अभीरुणम्
आपो मा तस्माद् एनसो विश्वान्मुञ्चन्त्व् अंहस इति
yadā savanīyasya caritaṃ bhavaty athodgātāraścātvāle mārjayanta āpo hi ṣṭhā mayobhuvastā na ūrje dadhātana
mahe raṇāya cakṣase
yo vaḥ śivatamo rasastasya bhājayateha naḥ
uśatīr iva mātaraḥ
tasmā araṃ gamāma vo yasya kṣayāya jinvatha
āpo janayathā ca naḥ
idamāpaḥ pravahatāvadyaṃ ca malaṃ ca yat
yadvābhidudrohānṛtaṃ yadvā śepe abhīruṇam
āpo mā tasmād enaso viśvānmuñcantv aṃhasa iti

