20 Shlokas
- 1
ऊर्ध्वमूलमधःशाखमश्वत्थं प्राहुरव्ययम् ।
छन्दांसि यस्य पर्णानि यस्तं वेद स वेदवित् ॥
Maschineller Entwurfūrdhvamūlamadhaḥśākhamaśvatthaṃ prāhuravyayam |
chandāṃsi yasya parṇāni yastaṃ veda sa vedavit ||
Der Erhabene sagte: Man spricht von dem unvergänglichen Aśvattha (Pipal-Baum), der seine Wurzeln oben und seine Zweige unten hat. Seine Blätter sind die Veden, und wer dies weiß, ist ein Kenner der Veden.
- 2
अधश्चोर्ध्वं प्रसृतास्तस्य शाखा
गुणप्रवृद्धा विषयप्रवालाः ।
अधश्च मूलान्यनुसन्ततानि
कर्मानुबन्धीनि मनुष्यलोके ॥
Maschineller Entwurfadhaścordhvaṃ prasṛtāstasya śākhā
guṇapravṛddhā viṣayapravālāḥ |
adhaśca mūlānyanusantatāni
karmānubandhīni manuṣyaloke ||
Seine von den Erscheinungsweisen genährten Äste erstrecken sich nach unten un nach oben und haben die Sinnesobjekte als Zweige; und untem, in der Menschenwelt, breiten sich die Wurzeln aus, die zu Handlungen führen.
- 3
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते
नान्तो न चादिर्न च सम्प्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूलं
असङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्त्वा ॥
Maschineller Entwurfna rūpamasyeha tathopalabhyate
nānto na cādirna ca sampratiṣṭhā |
aśvatthamenaṃ suvirūḍhamūlaṃ
asaṅgaśastreṇa dṛḍhena chittvā ||
Seine wirkliche Gestalt kann hier nicht dieser From wahrgenommen werden, auch nicht sein Ende, noch sein Anfang, noch seine Grundlage. Nachdem man diesen stark verwurzelten Aśvattha (Pipal Baum) mit dem mächtigen Schwerte der Nicht-
Anhänglichkeit gefält hat, soll man darnach jenen Pfad aufsuchen, von welchem nimmer zurückkehrt, wer ihn erreicht hat, denkend: „Ich nehme meine zuflucht zum Ur-puruşa, von dem dieser alte Weltenstrom (die kosmische Entwicklung) ausgegangen ist.“
- 4
ततः पदं तत्परिमार्गितव्यं
यस्मिन्गता न निवर्तन्ति भूयः ।
तमेव चाद्यं पुरुषं प्रपद्ये ।
यतः प्रवृत्तिः प्रसृता पुराणी ॥
Maschineller Entwurftataḥ padaṃ tatparimārgitavyaṃ
yasmingatā na nivartanti bhūyaḥ |
tameva cādyaṃ puruṣaṃ prapadye |
yataḥ pravṛttiḥ prasṛtā purāṇī ||
- 5
निर्मानमोहा जितसङ्गदोषा
अध्यात्मनित्या विनिवृत्तकामाः ।
द्वन्द्वैर्विमुक्ताः सुखदुःखसंज्ञैर्-
गच्छन्त्यमूढाः पदमव्ययं तत् ॥
Maschineller Entwurfnirmānamohā jitasaṅgadoṣā
adhyātmanityā vinivṛttakāmāḥ |
dvandvairvimuktāḥ sukhaduḥkhasaṃjñair-
gacchantyamūḍhāḥ padamavyayaṃ tat ||
Wer frei von Stolz und Verblendung ist, das Übel des Anhangens überwunden hat, wer, die Begierden beruhigend, sich stets dem höchsten Geiste hingibt, wer von den Gegensätzen, die wir mit Freude und Schmerz benennen, befreit und unverblendet ist, der geht in den ewigen Zustand ein.
- 6
न तद्भासयते सूर्यो न शशाङ्को न पावकः ।
यद्गत्वा न निवर्तन्ते तद्धाम परमं मम ॥
Maschineller Entwurfna tadbhāsayate sūryo na śaśāṅko na pāvakaḥ |
yadgatvā na nivartante taddhāma paramaṃ mama ||
Diese erleuchten weder die Sonne noch der Mond noch das Feuer. Das ist meine höchste Wohnstätte, von welcher nimmer zurückkehrt, wer sie erreicht hat.
- 7
ममैवांशो जीवलोके जीवभूतः सनातनः ।
मनःषष्ठानीन्द्रियाणि प्रकृतिस्थानि कर्षति ॥
Maschineller Entwurfmamaivāṃśo jīvaloke jīvabhūtaḥ sanātanaḥ |
manaḥṣaṣṭhānīndriyāṇi prakṛtisthāni karṣati ||
Ein Teil (oder Bruchstück) meines eigenen Selbst, welcher in der Welt des Lebens zur lebendigen, ewigen Seele geworden ist, zieht die in der Natur ruhenden Sinne, deren sechster das Denkorgan ist, an sich.
- 8
शरीरं यदवाप्नोति यच्चाप्युत्क्रामतीश्वरः ।
गृहीत्वैतानि संयाति वायुर्गन्धानिवाशयात् ॥
Maschineller Entwurfśarīraṃ yadavāpnoti yaccāpyutkrāmatīśvaraḥ |
gṛhītvaitāni saṃyāti vāyurgandhānivāśayāt ||
Wenn der Herr seinen Körper annimmt und ihn wieder verläßt, nimmt er diese (die Sinne und das Denkorgan) und geht dahin, wie der Wind die Düfte fortträgt von ihren Orten. (Siehe 02.13)
- 9
श्रोत्रं चक्षुः स्पर्शनं च रसनं घ्राणमेव च ।
अधिष्ठाय मनश्चायं विषयानुपसेवते ॥
Maschineller Entwurfśrotraṃ cakṣuḥ sparśanaṃ ca rasanaṃ ghrāṇameva ca |
adhiṣṭhāya manaścāyaṃ viṣayānupasevate ||
Er genießt die Sinnesobjekte, indem er sich des Ohrs, des Auges, des Tastsinnes, des Geschmacks, des Geruchs und des Denkorgans bedient.
- 10
उत्क्रामन्तं स्थितं वापि भुञ्जानं वा गुणान्वितम् ।
विमूढा नानुपश्यन्ति पश्यन्ति ज्ञानचक्षुषः ॥
Maschineller Entwurfutkrāmantaṃ sthitaṃ vāpi bhuñjānaṃ vā guṇānvitam |
vimūḍhā nānupaśyanti paśyanti jñānacakṣuṣaḥ ||
Wenn er ausgeht oder verweilt oder, von den Erscheinungsformen berührt, genießt: die Verblendeten sehen ihn (die innewohnende Seele) nicht, wohl aber sehen (ihn) jene, welche das Auge der Weisheit besitzen (oder deren Auge die Weisheit ist).
- 11
यतन्तो योगिनश्चैनं पश्यन्त्यात्मन्यवस्थितम् ।
यतन्तोऽप्यकृतात्मानो नैनं पश्यन्त्यचेतसः ॥
Maschineller Entwurfyatanto yoginaścainaṃ paśyantyātmanyavasthitam |
yatanto'pyakṛtātmāno nainaṃ paśyantyacetasaḥ ||
Auch die sich abmühenden Weisen schauen ihn als im Selbst gegründet, aber die Unverständigen, deren Seelen ungebändigt sind, finden ihn nicht, obgleich sie sich bemühen.
- 12
यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् ।
यच्चन्द्रमसि यच्चाग्नौ तत्तेजो विद्धि मामकम् ॥
Maschineller Entwurfyadādityagataṃ tejo jagadbhāsayate'khilam |
yaccandramasi yaccāgnau tattejo viddhi māmakam ||
Jenen Glanz der Sonne, der diese ganze Welt erleuchtet, den, der im Monde ist, den, der im Feuer ist, jenen Glanz erkenne als den meinen. (Siehe 13.17 und 15.06)
- 13
गामाविश्य च भूतानि धारयाम्यहमोजसा ।
पुष्णामि चौषधीः सर्वाः सोमो भूत्वा रसात्मकः ॥
Maschineller Entwurfgāmāviśya ca bhūtāni dhārayāmyahamojasā |
puṣṇāmi cauṣadhīḥ sarvāḥ somo bhūtvā rasātmakaḥ ||
Und ich erhalte alle Wesen durch meine lebenspendende Kraft, indem ich in die Erde eingehe; und ich nähre alle Kräuter (oder Pflanzen), indem ich zum saftreichen Soma (Mond) werde.
- 14
अहं वैश्वानरो भूत्वा प्राणिनां देहमाश्रितः ।
प्राणापानसमायुक्तः पचाम्यन्नं चतुर्विधम् ॥
Maschineller Entwurfahaṃ vaiśvānaro bhūtvā prāṇināṃ dehamāśritaḥ |
prāṇāpānasamāyuktaḥ pacāmyannaṃ caturvidham ||
Indem ich in den Körpern der lebendigen Geschöpfe zum Lebensfeuer werde und mich mit den Aushauchen und Einhauchen vermische, verdaue ich die vier Arten der Nahrung.
- 15
सर्वस्य चाहं हृदि सन्निविष्टो
मत्तः स्मृतिर्ज्ञानमपोहनञ्च ।
वेदैश्च सर्वैरहमेव वेद्यो
वेदान्तकृद्वेदविदेव चाहम् ॥
Maschineller Entwurfsarvasya cāhaṃ hṛdi sanniviṣṭo
mattaḥ smṛtirjñānamapohanañca |
vedaiśca sarvairahameva vedyo
vedāntakṛdvedavideva cāham ||
Und ich wohne in den Herzen aller; von mir stammen Erinnerung und Wissen sowie deren Verlust. Ich bin es, fürwahr, der durch alle Veden zu erkennen ist. Ich (bin), fürwahr, der Urheber des Vedânta und auch der Kenner der Veden. (Siehe 06.39)
- 16
द्वाविमौ पुरुषौ लोके क्षरश्चाक्षर एव च ।
क्षरः सर्वाणि भूतानि कूटस्थोऽक्षर उच्यते ॥
Maschineller Entwurfdvāvimau puruṣau loke kṣaraścākṣara eva ca |
kṣaraḥ sarvāṇi bhūtāni kūṭastho'kṣara ucyate ||
Es gibt zwei Personen auf der Welt; die vergängliche und die unvergängliche; die vergängliche sind alle diese Wesen, und die unveränderliche ist die unvergängliche.
- 17
उत्तमः पुरुषस्त्वन्यः परमात्मेत्युदाहृतः ।
यो लोकत्रयमाविश्य बिभर्त्यव्यय ईश्वरः ॥
Maschineller Entwurfuttamaḥ puruṣastvanyaḥ paramātmetyudāhṛtaḥ |
yo lokatrayamāviśya bibhartyavyaya īśvaraḥ ||
Ein anderer als diese aber ist der höchste Geist, der als das höchste Selbst bezeichnet wird und als unvergänglicher Herr in die drei Welten eingeht und sie erhält.
- 18
यस्मात्क्षरमतीतोऽहमक्षरादपि चोत्तमः ।
अतोऽस्मि लोके वेदे च प्रथितः पुरुषोत्तमः ॥
Maschineller Entwurfyasmātkṣaramatīto'hamakṣarādapi cottamaḥ |
ato'smi loke vede ca prathitaḥ puruṣottamaḥ ||
Da ich das Vergängliche übersteige und höber selbst als das Unvergängliche bin, werde ich in der Welt und im Veda als die höchste Person (puruşottama) gefeiert.
- 19
यो मामेवमसम्मूढो जानाति पुरुषोत्तमम् ।
स सर्वविद्भजति मां सर्वभावेन भारत ॥
Maschineller Entwurfyo māmevamasammūḍho jānāti puruṣottamam |
sa sarvavidbhajati māṃ sarvabhāvena bhārata ||
Wer mich in dieser Weise unverblendet als die höchste Person erkennt, der weiß alles und verehrt mich mit seinem ganzen Wesen (seinem ganzen Geiste), o Bhârata (Arjuna). (Siehe 07.14, 14.26, und 18.66)
- 20
इति गुह्यतमं शास्त्रमिदमुक्तं मयानघ ।
एतद्बुद्ध्वा बुद्धिमान्स्यात्कृतकृत्यश्च भारत ॥
Maschineller Entwurfiti guhyatamaṃ śāstramidamuktaṃ mayānagha |
etadbuddhvā buddhimānsyātkṛtakṛtyaśca bhārata ||
So habe ich dir, o Schuldloser, nun die höchst geheime Lehre dargelegt. Ein Mensch, der dieselbe kennt, wird weise und gelangt zur Erfüllung aller seiner Pflichten, o Bhârata (Arjuna).