15 shlokas
- 1
वैशंपायन उवाच
दारुको ऽपि कुरून्गत्वा दृष्ट्वा पार्थान्महारथान्
आचष्ट मौसले वृष्णीन् अन्योन्येनोपसंहृतान्
vaiśaṃpāyana uvāca
dāruko 'pi kurūngatvā dṛṣṭvā pārthānmahārathān
ācaṣṭa mausale vṛṣṇīn anyonyenopasaṃhṛtān
- 2
श्रुत्वा विनष्टान्वार्ष्णेयान्सभोजकुकुरान्धकान्
पाण्डवाः शोकसंतप्ता वित्रस्तमनसो ऽभवन्
śrutvā vinaṣṭānvārṣṇeyānsabhojakukurāndhakān
pāṇḍavāḥ śokasaṃtaptā vitrastamanaso 'bhavan
- 3
ततो ऽर्जुनस्तान् आमन्त्र्य केशवस्य प्रियः सखा
प्रययौ मातुलं द्रष्टुं नेदम् अस्तीति चाब्रवीत्
tato 'rjunastān āmantrya keśavasya priyaḥ sakhā
prayayau mātulaṃ draṣṭuṃ nedam astīti cābravīt
- 4
स वृष्णिनिलयं गत्वा दारुकेण सह प्रभो
ददर्श द्वारकां वीरो मृतनाथाम् इव स्त्रियम्
sa vṛṣṇinilayaṃ gatvā dārukeṇa saha prabho
dadarśa dvārakāṃ vīro mṛtanāthām iva striyam
- 5
याः स्म ता लोकनाथेन नाथवत्यः पुराभवन्
तास्त्वनाथास्तदा नाथं पार्थं दृष्ट्वा विचुक्रुशुः
yāḥ sma tā lokanāthena nāthavatyaḥ purābhavan
tāstvanāthāstadā nāthaṃ pārthaṃ dṛṣṭvā vicukruśuḥ
- 6
षोडशस्त्रीसहस्राणि वासुदेवपरिग्रहः
तासाम् आसीन्महान्नादो दृष्ट्वैवार्जुनम् आगतम्
ṣoḍaśastrīsahasrāṇi vāsudevaparigrahaḥ
tāsām āsīnmahānnādo dṛṣṭvaivārjunam āgatam
- 7
तास्तु दृष्ट्वैव कौरव्यो बाष्पेण पिहितो ऽर्जुनः
हीनाः कृष्णेन पुत्रैश्च नाशकत्सो ऽभिवीक्षितुम्
tāstu dṛṣṭvaiva kauravyo bāṣpeṇa pihito 'rjunaḥ
hīnāḥ kṛṣṇena putraiśca nāśakatso 'bhivīkṣitum
- 8
तां स वृष्ण्यन्धकजलां हयमीनां रथोडुपाम्
वादित्ररथघोषौघां वेश्मतीर्थमहाग्रहाम्
tāṃ sa vṛṣṇyandhakajalāṃ hayamīnāṃ rathoḍupām
vāditrarathaghoṣaughāṃ veśmatīrthamahāgrahām
- 9
रत्नशैवलसंघाटां वज्रप्राकारमालिनीम्
रथ्यास्रोतोजलावर्तां चत्वरस्तिमितह्रदाम्
ratnaśaivalasaṃghāṭāṃ vajraprākāramālinīm
rathyāsrotojalāvartāṃ catvarastimitahradām
- 10
रामकृष्णमहाग्राहां द्वारकासरितं तदा
कालपाशग्रहां घोरां नदीं वैतरणीम् इव
rāmakṛṣṇamahāgrāhāṃ dvārakāsaritaṃ tadā
kālapāśagrahāṃ ghorāṃ nadīṃ vaitaraṇīm iva
- 11
तां ददर्शार्जुनो धीमान्विहीनां वृष्णिपुंगवैः
गतश्रियं निरानन्दां पद्मिनीं शिशिरे यथा
tāṃ dadarśārjuno dhīmānvihīnāṃ vṛṣṇipuṃgavaiḥ
gataśriyaṃ nirānandāṃ padminīṃ śiśire yathā
- 12
तां दृष्ट्वा द्वारकां पार्थस्ताश्च कृष्णस्य योषितः
सस्वनं बाष्पम् उत्सृज्य निपपात महीतले
tāṃ dṛṣṭvā dvārakāṃ pārthastāśca kṛṣṇasya yoṣitaḥ
sasvanaṃ bāṣpam utsṛjya nipapāta mahītale
- 13
सात्राजिती ततः सत्या रुक्मिणी च विशां पते
अभिपत्य प्ररुरुदुः परिवार्य धनंजयम्
sātrājitī tataḥ satyā rukmiṇī ca viśāṃ pate
abhipatya praruruduḥ parivārya dhanaṃjayam
- 14
ततस्ताः काञ्चने पीठे समुत्थायोपवेश्य च
अब्रुवन्त्यो महात्मानं परिवार्योपतस्थिरे
tatastāḥ kāñcane pīṭhe samutthāyopaveśya ca
abruvantyo mahātmānaṃ parivāryopatasthire
- 15
ततः संस्तूय गोविन्दं कथयित्वा च पाण्डवः
आश्वास्य ताः स्त्रियश्चापि मातुलं द्रष्टुम् अभ्यगात्
tataḥ saṃstūya govindaṃ kathayitvā ca pāṇḍavaḥ
āśvāsya tāḥ striyaścāpi mātulaṃ draṣṭum abhyagāt

