Sanskrit

3 shlokas

  1. 1
  2. 2
  3. 3

    ब्रह्म जज्ञानं प्रथमं पुरस्ताद्वि सीमतः सुरुचो वेन आ वः

    सबुध्न्या उप मा अस्य विष्ठाः सतश्च योनिम् असतश्च विवः

    इयं पित्रे राष्ट्र्येत्य् अग्रे प्रथमाय जनुषे भूमनेष्ठाः

    तस्मा एतं सुरुचं ह्वारम् अह्यं घर्मं श्रीणन्ति प्रथमस्य धासेः

    महान्मही अस्तभायद्विजातो द्यां पिता सद्म पार्थिवं च रजः

    स बुध्नाद् आष्ट जनुषाभ्युग्रं बृहस्पतिर्देवता तस्य सम्राट्

    अभि त्यं देवं सवितारम् ओण्योः कविक्रतुम् अर्चामि सत्यसवं रत्नधाम् अभिप्रियं मतिं कविम्

    ऊर्ध्वा यस्या मतिर्भा अदिद्युतत्सवीमनि हिरण्यपाणिर् अमिमीत सुक्रतुः कृपा स्वस्तृपा स्वर् इति वा

    संसीदस्व महान् असीति संसाद्यमाने

    अञ्जन्ति यं प्रथयन्तो न विप्रा इत्य् अज्यमाने

    पतङ्गम् अक्तम् असुरस्य मायया यो नः स नुत्यो अभिदासद् अग्ने भवा नो अग्ने सुमना उपेताव् इति द्व्यृचाः

    कृणुष्व पाजः प्रसितिं न पृथ्वीम् इति पञ्च परि त्वा गिर्वणो गिरो ऽधि द्वयोर् अदधा उक्थं वचः शुक्रं ते अन्यद्यजतं ते अन्यद् अपश्यं गोपाम् अनिपद्यमानं स्रक्वे द्रप्सस्यायं वेनश्चोदयत्पृश्निगर्भाः पवित्रं ते विततं ब्रह्मणस्पत इति द्वे वियत्पवित्रं धिषणा अतन्वत घर्मं शोचन्तं प्रणवेषु बिभ्रतः

    समुद्रे अन्तराय वो विचक्षणं त्रिर् अह्नो नाम सूर्यस्य मन्वत

    गणानां त्वा प्रथश्च यस्यापश्यं त्वेत्य् एतस्याद्यया यजमानम् ईक्षते द्वितीयया पत्नीं तृतीययात्मानं काराधद्धोत्राश्विना वाम् इति नव

    आभात्य् अग्निर्ग्रावाणेवेडे द्यावापृथिवी इति प्राग् उत्तमाया अरूरुचद् उषसः पृश्निर् अग्रिय इत्य् आवपेतोत्तरेणार्धर्चेन पत्नीम् ईक्षेतोत्तमया परिहिते समुत्थाप्यैनान् अध्वर्यवो वाचयन्तीति तु पूर्वं पटलम्

    brahma jajñānaṃ prathamaṃ purastādvi sīmataḥ suruco vena ā vaḥ

    sabudhnyā upa mā asya viṣṭhāḥ sataśca yonim asataśca vivaḥ

    iyaṃ pitre rāṣṭryety agre prathamāya januṣe bhūmaneṣṭhāḥ

    tasmā etaṃ surucaṃ hvāram ahyaṃ gharmaṃ śrīṇanti prathamasya dhāseḥ

    mahānmahī astabhāyadvijāto dyāṃ pitā sadma pārthivaṃ ca rajaḥ

    sa budhnād āṣṭa januṣābhyugraṃ bṛhaspatirdevatā tasya samrāṭ

    abhi tyaṃ devaṃ savitāram oṇyoḥ kavikratum arcāmi satyasavaṃ ratnadhām abhipriyaṃ matiṃ kavim

    ūrdhvā yasyā matirbhā adidyutatsavīmani hiraṇyapāṇir amimīta sukratuḥ kṛpā svastṛpā svar iti vā

    saṃsīdasva mahān asīti saṃsādyamāne

    añjanti yaṃ prathayanto na viprā ity ajyamāne

    pataṅgam aktam asurasya māyayā yo naḥ sa nutyo abhidāsad agne bhavā no agne sumanā upetāv iti dvyṛcāḥ

    kṛṇuṣva pājaḥ prasitiṃ na pṛthvīm iti pañca pari tvā girvaṇo giro 'dhi dvayor adadhā ukthaṃ vacaḥ śukraṃ te anyadyajataṃ te anyad apaśyaṃ gopām anipadyamānaṃ srakve drapsasyāyaṃ venaścodayatpṛśnigarbhāḥ pavitraṃ te vitataṃ brahmaṇaspata iti dve viyatpavitraṃ dhiṣaṇā atanvata gharmaṃ śocantaṃ praṇaveṣu bibhrataḥ

    samudre antarāya vo vicakṣaṇaṃ trir ahno nāma sūryasya manvata

    gaṇānāṃ tvā prathaśca yasyāpaśyaṃ tvety etasyādyayā yajamānam īkṣate dvitīyayā patnīṃ tṛtīyayātmānaṃ kārādhaddhotrāśvinā vām iti nava

    ābhāty agnirgrāvāṇeveḍe dyāvāpṛthivī iti prāg uttamāyā arūrucad uṣasaḥ pṛśnir agriya ity āvapetottareṇārdharcena patnīm īkṣetottamayā parihite samutthāpyainān adhvaryavo vācayantīti tu pūrvaṃ paṭalam