श्लोक 2.70
आपूर्यमाणमचलप्रतिष्ठं
समुद्रमापः प्रविशन्ति यद्वत् ।
तद्वत्कामा यं प्रविशन्ति सर्वे
स शान्तिमाप्नोति न कामकामी ॥
लिप्यन्तरण
āpūryamāṇamacalapratiṣṭhaṃ
samudramāpaḥ praviśanti yadvat |
tadvatkāmā yaṃ praviśanti sarve
sa śāntimāpnoti na kāmakāmī ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
जसरी सधैँ भरिँदै गर्दा पनि आफ्नो मर्यादामा अचल रहने समुद्रमा नदीहरू पस्छन्, त्यसरी नै जसमा सबै कामना पस्छन्, उसैले शान्ति पाउँछ, कामनाको पछि दौडनेले होइन।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
कृष्ण फेरि पानीको उपमामा फर्कनुहुन्छ, अब विशाल स्तरमा। नदीहरू निरन्तर समुद्रमा खन्याइन्छन्, तैपनि समुद्र आफ्नो सीमाभित्र रहन्छ र विचलित हुँदैन। त्यसैगरी जुन मानिसमा सबै कामना उसलाई विचलित नपारी बग्छन्, उसले शान्ति पाउँछ, तर कामना पछ्याउनेले पाउँदैन। श्लोकले कामना उठ्न छोड्छन् भन्ने दाबी गर्दैन। यसले यति गहिरो पूर्णताको वर्णन गर्छ कि कामनाहरू पस्छन् र छाल नउठाई विलीन हुन्छन्। यो अध्यायका सबैभन्दा सम्झनलायक उपमामध्ये एक हो।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08