श्लोक 2.7
कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः
पृच्छामि त्वां धर्मसम्मूढचेताः ।
यच्छ्रेयः स्यान्निश्चितं ब्रूहि तन्मे
शिष्यस्तेऽहं शाधि मां त्वां प्रपन्नम् ॥
लिप्यन्तरण
kārpaṇyadoṣopahatasvabhāvaḥ
pṛcchāmi tvāṃ dharmasammūḍhacetāḥ |
yacchreyaḥ syānniścitaṃ brūhi tanme
śiṣyaste'haṃ śādhi māṃ tvāṃ prapannam ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
कायरताको दोषले मेरो स्वभाव नै थिचिएको छ, र धर्मबारे मेरो मन अलमलमा छ। म सोध्छु: मेरा लागि निश्चित रूपमा जे कल्याणकारी छ त्यो भन्नुहोस्। म तपाईंको शिष्य हुँ, तपाईंको शरणमा आएको छु; मलाई सिकाउनुहोस्।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
यो सुरुको दृश्यको मोड हो। अर्जुन आफ्नै अवस्थाको निदान गर्छन्: उनको स्वभाव कार्पण्य अर्थात् आत्माको दीनता वा सङ्कीर्णताले थिचिएको छ, र आचरणको सही मार्ग अर्थात् धर्म बारे उनको मन भ्रमित छ। उनी सान्त्वना होइन, साँच्चै कल्याणकारी कुरा अर्थात् श्रेय माग्छन्, र त्यो निश्चिततासाथ भनियोस् भन्ने चाहन्छन्। त्यसपछि उनी औपचारिक रूपमा शिष्य बनेर शरण लिन्छन्। यस श्लोकदेखि सम्बन्ध सारथि र साथीबाट गुरु र शिष्यमा बदलिन्छ, र वास्तविक उपदेश सम्भव हुन्छ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08