ശ്ലോകം 1.47
एवमुक्त्वार्जुनः सङ्ख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥
ലിപ്യന്തരണം
evamuktvārjunaḥ saṅkhye rathopastha upāviśat |
visṛjya saśaraṃ cāpaṃ śokasaṃvignamānasaḥ ||
Sanskrit System എഴുതിയത് · യന്ത്ര കരട് · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
വിവർത്തനം
സഞ്ജയൻ പറഞ്ഞു: യുദ്ധഭൂമിയിൽ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് ദുഃഖത്താൽ മനസ്സുലഞ്ഞ അർജുനൻ അമ്പും വില്ലും ഉപേക്ഷിച്ച് രഥത്തിന്റെ തട്ടിൽ ഇരുന്നുപോയി.
Sanskrit System എഴുതിയത് · യന്ത്ര കരട് · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
വ്യാഖ്യാനം
ഒരു ചിത്രത്തോടെ സഞ്ജയൻ അദ്ധ്യായം അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. സംസാരം നിർത്തിയ അർജുനൻ അമ്പും വില്ലും താഴെവച്ച്, ശോകത്താൽ മനസ്സുലഞ്ഞ്, രഥത്തിൽ ഇരുന്നുപോകുന്നു. നേരത്തെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ഉയർത്തിയ വില്ല് ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ അരികിൽ കിടക്കുന്നു. കൃഷ്ണൻ ഇതുവരെ ഏറെക്കുറെ ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. മൗനത്തിലും തകർച്ചയിലും അദ്ധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു; ഗീതയുടെ ബാക്കി ഭാഗം മുഴുവൻ ഈ നിമിഷത്തോടുള്ള പ്രതികരണമാണ്. ഈ വിഷാദംപോലും ഉപദേശം വളരുന്ന മണ്ണായി മാറുന്നതിനാലാണ് ഇതിനെ അർജുനവിഷാദയോഗം എന്നു വിളിക്കുന്നത്.
Sanskrit System എഴുതിയത് · യന്ത്ര കരട് · claude-opus-5-5 · 2026-11-08