Стих 1.37
तस्मान्नार्हा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रान्स्वबान्धवान् ।
स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥
Транслитерация
tasmānnārhā vayaṃ hantuṃ dhārtarāṣṭrānsvabāndhavān |
svajanaṃ hi kathaṃ hatvā sukhinaḥ syāma mādhava ||
Автор: Sanskrit System · Машинный черновик · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Перевод
ஆகவே நம் சொந்த உறவினர்களான திருதராஷ்டிரனின் மைந்தர்களைக் கொல்வது நமக்குத் தகாது. மாதவா, சொந்த மக்களைக் கொன்றுவிட்டு நாம் எப்படி மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்?
Автор: Sanskrit System · Машинный черновик · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Объяснение
அர்ஜுனன் தன் முடிவை எடுக்கிறான்: நம் உறவினர்களான திருதராஷ்டிரனின் மைந்தர்களை நாம் கொல்லக்கூடாது. சாதாரண மனித உணர்வை நோக்கி எழுப்பும் ஒரு கேள்வியுடன் முடிக்கிறான்: தன் குடும்பத்தைக் கொன்றபின் யார்தான் மகிழ்ச்சியாக இருக்க முடியும்? உணர்வு, தனிப்பட்ட அறம் என்ற தளத்தில் அவனுடைய வாதம் இப்போது முழுமையடைகிறது. அடுத்து வரும் சுலோகங்களில் அவன் இதைச் சமூகம், மரபு என்ற தளத்துக்கு விரிவுபடுத்தி, குலங்களின் அழிவு என்ன விளைவுகளைத் தரும் என்று எச்சரிக்கப்போகிறான். தனிமனித வலியிலிருந்து சமூகக் கவலைக்கு அவன் சிந்தனை நகர்கிறது.
Автор: Sanskrit System · Машинный черновик · claude-opus-5-5 · 2026-11-08