Стих 1.37
तस्मान्नार्हा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रान्स्वबान्धवान् ।
स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥
Транслитерация
tasmānnārhā vayaṃ hantuṃ dhārtarāṣṭrānsvabāndhavān |
svajanaṃ hi kathaṃ hatvā sukhinaḥ syāma mādhava ||
Автор: Sanskrit System · Машинный черновик · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
Перевод
अतएव हे माधव! अपने ही बान्धव धृतराष्ट्र के पुत्रों को मारने के लिए हम योग्य नहीं हैं क्योंकि अपने ही कुटुम्ब को मारकर हम कैसे सुखी होंगे?
Из таблицы владельца · +1 ещё
इसलिए अपने ही बन्धु धृतराष्ट्रपुत्रों को मारना हमारे लिए उचित नहीं है। हे माधव, अपने ही लोगों को मारकर हम कैसे सुखी हो सकेंगे?
Автор: Sanskrit System · Машинный черновик · claude-opus-5-5 · 2026-11-08 · +1 ещё
Пословно
Автор: Sanskrit System · Машинный черновик · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
Объяснение
अर्जुन अपना निष्कर्ष निकालते हैं: हमें धृतराष्ट्र के पुत्रों, अपने ही सम्बन्धियों को नहीं मारना चाहिए। वे एक ऐसे प्रश्न से समाप्त करते हैं जो साधारण मानवीय भावना से जुड़ा है: अपने परिवार को मारकर कोई कैसे सुखी हो सकता है? भावना और व्यक्तिगत नैतिकता के स्तर पर उनका तर्क अब पूरा है। आगे के श्लोकों में अर्जुन इसे समाज और परम्परा के स्तर तक फैलाएँगे और चेतावनी देंगे कि कुलों का विनाश क्या लाता है। यहाँ ध्यान अभी भी सरल और व्यक्तिगत है: ऐसी हानि पर टिका सुख असम्भव है।
Автор: Sanskrit System · Машинный черновик · claude-opus-5-5 · 2026-11-08