ਸ਼ਲੋਕ 15.3
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते
नान्तो न चादिर्न च सम्प्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूलं
असङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्त्वा ॥
ਲਿਪੀਅੰਤਰਨ
na rūpamasyeha tathopalabhyate
nānto na cādirna ca sampratiṣṭhā |
aśvatthamenaṃ suvirūḍhamūlaṃ
asaṅgaśastreṇa dṛḍhena chittvā ||
Sanskrit System ਵੱਲੋਂ · ਮਸ਼ੀਨੀ ਖਰੜਾ · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
ਅਨੁਵਾਦ
ਇੱਥੇ ਉਸ ਦਾ ਅਸਲ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ, ਨਾ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ, ਨਾ ਆਦਿ, ਨਾ ਉਸ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ। ਇਸ ਪੱਕੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਵਾਲੇ ਪਿੱਪਲ ਨੂੰ ਅਨਾਸਕਤੀ ਦੇ ਤਕੜੇ ਕੁਹਾੜੇ ਨਾਲ ਵੱਢ ਕੇ,
Sanskrit System ਵੱਲੋਂ · ਮਸ਼ੀਨੀ ਖਰੜਾ · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
ਵਿਆਖਿਆ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰੁੱਖ ਦੇ ਅੰਦਰੋਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸ਼ਕਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ: ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿੱਥੇ ਮੁੱਕਦਾ ਜਾਂ ਕਿਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ। ਇਸੇ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਝਾਇਆ ਹੁੰਗਾਰਾ ਸਿਧਾਂਤਕ ਨਹੀਂ, ਅਮਲੀ ਹੈ। ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਤਕੜੇ ਕੁਹਾੜੇ ਨਾਲ ਵੱਢਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਹਾੜਾ ਅਸੰਗ, ਭਾਵ ਅਨਾਸਕਤੀ, ਹੈ। ਵਾਕ ਅਗਲੇ ਸਲੋਕ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਵੱਢਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹੈ। ਬਿੰਬ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।
Sanskrit System ਵੱਲੋਂ · ਮਸ਼ੀਨੀ ਖਰੜਾ · claude-opus-5-5 · 2026-11-08