श्लोक 5.22
ये हि संस्पर्शजा भोगा दुःखयोनय एव ते ।
आद्यन्तवन्तः कौन्तेय न तेषु रमते बुधः ॥
लिप्यन्तरण
ye hi saṃsparśajā bhogā duḥkhayonaya eva te |
ādyantavantaḥ kaunteya na teṣu ramate budhaḥ ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
हे कुन्तीपुत्र, स्पर्शबाट जन्मेका भोगहरू दुःखका कारण हुन्, किनभने तिनको आदि र अन्त्य हुन्छ। ज्ञानीहरू तिनमा रमाउँदैनन्।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
कृष्ण इन्द्रियसुखका सीमा बताउनुहुन्छ। विषयसँगको सम्पर्कबाट उत्पन्न भोगहरू दुःखयोनि, अर्थात् दुःखका गर्भ हुन्। ती सुरु हुन्छन् र सकिन्छन्, र तिनको अन्त्यले हानि, लालसा वा निराशा ल्याउँछ। त्यसैले बुध अर्थात् ज्ञानी तिनमा रमाउँदैन। श्लोक कठोर आत्मदमनको आह्वान होइन, बाहिरी कुरामा निर्भर सुखको स्वरूपमाथि स्पष्ट दृष्टि हो। यसले दोस्रो अध्यायको अनुभूति आउँछन् र जान्छन्, धैर्यसाथ सहनुपर्छ भन्ने उपदेशको प्रतिध्वनि गर्छ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08