श्लोक 4.10
वीतरागभयक्रोधा मन्मया मामुपाश्रिताः ।
बहवो ज्ञानतपसा पूता मद्भावमागताः ॥
लिप्यन्तरण
vītarāgabhayakrodhā manmayā māmupāśritāḥ |
bahavo jñānatapasā pūtā madbhāvamāgatāḥ ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
राग, भय र क्रोधबाट मुक्त भएका, ममा तल्लीन र मेरो शरणमा आएका धेरै मानिसहरू ज्ञानरूपी तपले पवित्र भएर मेरो भावमा पुगेका छन्।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
कृष्ण अर्जुनलाई आश्वस्त पार्नुहुन्छ कि यो मार्ग सैद्धान्तिक मात्र होइन; धेरैले यसमा हिँडेका छन्। आसक्ति, भय र क्रोधबाट मुक्त, उहाँमा पूर्ण तल्लीन र उहाँमै आश्रित, ज्ञानतप अर्थात् ज्ञानको तपस्याले पवित्र भएर उनीहरू मद्भाव, अर्थात् उहाँको आफ्नै अवस्था वा स्वरूपमा पुगेका छन्। श्लोकले ज्ञान र भक्तिलाई जोड्छ: शुद्धि ज्ञानबाट आउँछ, जबकि तल्लीनता र शरणले भक्तिपूर्ण सम्बन्धको वर्णन गर्छन्। उहाँको भावमा पुग्नुको अर्थ मिलन हो कि सामीप्य भन्नेमा परम्पराहरू फरक छन्, तर श्लोकले लक्ष्यलाई वास्तविक र प्राप्य भनी पुष्टि गर्छ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08