श्लोक 3.29
प्रकृतेर्गुणसम्मूढाः सज्जन्ते गुणकर्मसु ।
तानकृत्स्नविदो मन्दान्कृत्स्नविन्न विचालयेत् ॥
लिप्यन्तरण
prakṛterguṇasammūḍhāḥ sajjante guṇakarmasu |
tānakṛtsnavido mandānkṛtsnavinna vicālayet ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
प्रकृतिका गुणहरूले मोहित भएकाहरू गुणका कर्ममा आसक्त हुन्छन्। सम्पूर्ण जान्नेले आंशिक मात्र जान्ने ती मन्द बुद्धिकाहरूलाई विचलित पार्नुहुँदैन।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
कृष्ण सिकाउने विषयमा फर्कनुहुन्छ। प्रकृतिका गुणहरूले अलमलिएकाहरू आफ्ना क्रियाकलापमा टाँसिन्छन्। सम्पूर्ण देख्ने कृत्स्नवित्ले अंश मात्र देख्नेहरूलाई विचलित पार्नुहुँदैन। मन्द अर्थात् ढिलो भन्ने शब्द अपमान होइन, जसको बुझाइ अझै विकसित हुँदैछ उनीहरूको वर्णन हो। श्लोकले आसक्तहरूको मन विचलित नपार्ने पहिलेको सल्लाह दोहोर्याउँछ। ज्ञानसँगै धैर्यको जिम्मेवारी आउँछ: सत्यलाई अलमल्याउने होइन, सघाउने तरिकाले बाँड्नुपर्छ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08