श्लोक 3.17
यस्त्वात्मरतिरेव स्यादात्मतृप्तश्च मानवः ।
आत्मन्येव च सन्तुष्टस्तस्य कार्यं न विद्यते ॥
लिप्यन्तरण
yastvātmaratireva syādātmatṛptaśca mānavaḥ |
ātmanyeva ca santuṣṭastasya kāryaṃ na vidyate ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
तर जो आत्मामै रमाउँछ, आत्मामै तृप्त छ र आत्मामै सन्तुष्ट छ, उसका लागि गर्नैपर्ने कुनै कर्तव्य बाँकी हुँदैन।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
कृष्ण अब एउटा अपवाद राख्नुहुन्छ। जो आत्मामा रमाउँछ, त्यहीँ पूर्णता पाउँछ र भित्र पूर्ण सन्तुष्ट छ, उसका लागि गर्नुपर्ने थप कर्तव्य हुँदैन। त्यस्तो मानिसले कर्मबाट पाउनुपर्ने केही बाँकी हुँदैन। श्लोकले आत्मबोध गरेको मानिसको अवस्था वर्णन गर्छ, जसमाथि आदानप्रदानको चक्रले दायित्व थोपर्दैन। केही परम्पराले यसलाई ज्ञानीका लागि संन्यासको समर्थन मान्छन्; अरूले जोड दिन्छन् कि पछिका श्लोकले देखाएझैँ त्यस्तो मानिसले पनि अरूको हितका लागि कर्म गरिरहन्छ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08