श्लोक 16.14
असौ मया हतः शत्रुर्हनिष्ये चापरानपि ।
ईश्वरोऽहमहं भोगी सिद्धोऽहं बलवान्सुखी ॥
लिप्यन्तरण
asau mayā hataḥ śatrurhaniṣye cāparānapi |
īśvaro'hamahaṃ bhogī siddho'haṃ balavānsukhī ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
त्यो शत्रु मैले मारेँ, अरूलाई पनि मार्नेछु। म ईश्वर हुँ, म भोगी हुँ, म सिद्ध, बलवान् र सुखी हुँ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
स्वगत धनबाट अरूमाथिको शक्तितर्फ सर्छ। एउटा शत्रु मारियो, र अरू पनि मारिनेछन्। त्यसपछि डिँगहरूको माला आउँछ: म ईश्वर हुँ, भोग गर्ने हुँ, सफल, बलियो र सुखी हुँ। गीताले परमेश्वरका लागि प्रयोग गर्ने ईश्वर शब्दलाई यहाँ अहंकारले आफ्नै लागि दाबी गर्छ। मार्नु सजिलै गर्वको स्रोत बन्न सक्ने युद्धभूमिमा श्लोकको तीखो सान्दर्भिकता छ, र यो संवादको सुरुमा अर्जुनको अनिच्छासँग विपरीत छ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08