श्लोक 15.3
न रूपमस्येह तथोपलभ्यते
नान्तो न चादिर्न च सम्प्रतिष्ठा ।
अश्वत्थमेनं सुविरूढमूलं
असङ्गशस्त्रेण दृढेन छित्त्वा ॥
लिप्यन्तरण
na rūpamasyeha tathopalabhyate
nānto na cādirna ca sampratiṣṭhā |
aśvatthamenaṃ suvirūḍhamūlaṃ
asaṅgaśastreṇa dṛḍhena chittvā ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
यहाँ यसको वास्तविक रूप देखिँदैन, न यसको अन्त, न आदि, न आधार नै। बलियोसँग जरा गाडेको यो अश्वत्थलाई असङ्गको दह्रो बञ्चरोले काटेर,
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
कृष्ण स्वीकार्नुहुन्छ कि रूखभित्रबाट यसको पूरै आकार देख्न सकिँदैन: यो कहाँ सुरु हुन्छ, कहाँ सकिन्छ वा केमा टेकेको छ भनी कसैले भेट्न सक्दैन। त्यसैले उहाँले सुझाउनुभएको प्रतिक्रिया सैद्धान्तिक होइन, व्यावहारिक छ। रूखलाई दह्रो बञ्चरोले काट्नुपर्छ, र बञ्चरो असङ्ग, अर्थात् अनासक्ति हो। वाक्य अर्को श्लोकसम्म जान्छ, त्यसैले काट्नु पहिलो कदम मात्र हो। बिम्बले अर्जुनलाई संसारलाई पहिले पूरै व्याख्या गर्नुभन्दा त्यसमाथिको पकड खुकुलो पार्न भन्छ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08