श्लोक 14.20
गुणानेतानतीत्य त्रीन्देही देहसमुद्भवान् ।
जन्ममृत्युजरादुःखैर्विमुक्तोऽमृतमश्नुते ॥
लिप्यन्तरण
guṇānetānatītya trīndehī dehasamudbhavān |
janmamṛtyujarāduḥkhairvimukto'mṛtamaśnute ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
शरीर उत्पन्न गर्ने यी तीन गुणलाई नाघेर देहधारी जन्म, मृत्यु, बुढ्यौली र दुःखबाट मुक्त भई अमृत प्राप्त गर्छ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
कृष्ण गुणहरूभन्दा पर जानुको फलको नाम लिनुहुन्छ। शरीर आफैँ तीन गुणबाट उत्पन्न हुन्छ, तर तिनलाई नाघ्ने देहधारी आत्मा जन्म, मृत्यु, बुढ्यौली र दुःखबाट मुक्त हुन्छ र अमृत, अर्थात् अमरताको स्वाद लिन्छ। यसले अघिल्लो अध्यायमा आएको दुःखहरूको सूचीको जवाफ दिन्छ, जहाँ जन्म, मृत्यु, बुढ्यौली र रोगमाथिको चिन्तनलाई ज्ञानको अंश भनिएको थियो। यहाँ तिनबाट मुक्तिको वचन दिइन्छ। श्लोकले अर्जुनको अर्को प्रश्नलाई पनि जन्म दिन्छ: गुणभन्दा पर जान सकिन्छ भने यस्तो व्यक्ति कसरी चिनिन्छ?
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08