श्लोक 12.9
अथ चित्तं समाधातुं न शक्नोषि मयि स्थिरम् ।
अभ्यासयोगेन ततो मामिच्छाप्तुं धनञ्जय ॥
लिप्यन्तरण
atha cittaṃ samādhātuṃ na śaknoṣi mayi sthiram |
abhyāsayogena tato māmicchāptuṃ dhanañjaya ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
यदि तिमी ममा चित्तलाई स्थिर राख्न सक्दैनौ भने, हे धनञ्जय, अभ्यासयोगद्वारा मलाई प्राप्त गर्ने इच्छा गर।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
अर्जुनले कृष्णमा मन स्थिर राख्न सकेनन् भने उनले अभ्यासयोग, अर्थात् अभ्यास को योगद्वारा उहाँसम्म पुग्ने प्रयास गर्नुपर्छ। अभ्यास भनेको मनलाई धैर्यपूर्वक बारम्बार आफ्नो विषयमा फर्काउनु हो। यसले चञ्चल मन अभ्यास र वैराग्यले वशमा आउँछ भन्ने पहिलेको शिक्षाको प्रतिध्वनि गर्छ। निरन्तर तल्लीनता सजिलो छैन भनी श्लोकले स्वीकार्छ, र त्यसतर्फ क्रमशः पुग्ने अनुशासित विधि दिन्छ। स्वाभाविक स्थिरता नभएकाले कसैलाई फर्काइँदैन।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08