श्लोक 11.45
अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा
भयेन च प्रव्यथितं मनो मे ।
तदेव मे दर्शय देव रूपं
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥
लिप्यन्तरण
adṛṣṭapūrvaṃ hṛṣito'smi dṛṣṭvā
bhayena ca pravyathitaṃ mano me |
tadeva me darśaya deva rūpaṃ
prasīda deveśa jagannivāsa ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
पहिले कहिल्यै नदेखिएको कुरा देखेर म हर्षित छु, तर मेरो मन डरले व्याकुल छ। हे देव, मलाई तपाईंको त्यही रूप देखाउनुहोस्; हे देवेश, हे जगन्निवास, प्रसन्न हुनुहोस्।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
अर्जुन आफ्नो दोहोरो भावना स्पष्ट भन्छन्: कसैले नदेखेको कुरा देख्न पाउँदा उनी रोमाञ्चित छन्, र सँगसँगै उनको मन डरले हल्लिएको छ। उनी कृष्णलाई त्यही रूप, अर्थात् आफूले चिनेको परिचित रूप फेरि देखाउन अनुरोध गर्छन्। यो अनुरोधले उनको पहिलेको चाहनालाई उल्टाउँछ। उनले विश्वरूप हेर्न मागेका थिए; अब त्यो देखेपछि कोमल रूपको लालसा गर्छन्। श्लोक मानवीय सहनशक्तिको सीमाबारे इमानदार छ। ठूला वीर पनि अनन्तको उपस्थितिमा धेरै बेर टिक्न सक्दैनन् र सहन सकिने कुरामा फर्कन माग्छन्।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08