श्लोक 11.24
नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वां प्रव्यथितान्तरात्मा
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥
लिप्यन्तरण
nabhaḥspṛśaṃ dīptamanekavarṇaṃ
vyāttānanaṃ dīptaviśālanetram |
dṛṣṭvā hi tvāṃ pravyathitāntarātmā
dhṛtiṃ na vindāmi śamaṃ ca viṣṇo ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
हे विष्णु, आकाश छुने, अनेक रङमा दन्किने, मुख बाएका र बलिरहेका विशाल आँखा भएका तपाईंलाई देखेर मेरो अन्तरात्मा व्याकुल भएको छ, र म न धैर्य पाउँछु न शान्ति।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
अर्जुन आकाशसम्म पुगेको, अनेक रङमा चम्किने, मुख बाएको र ठूला बलिरहेका आँखा भएको रूपको वर्णन गर्छन्। उनको अन्तरात्मा हल्लिएको छ, र उनी न धृति, अर्थात् स्थिरता, न शम, अर्थात् शान्ति पाउँछन्। यी ठ्याक्कै तिनै गुण हुन् जुन गीताले उनलाई विकास गर्न सिकाइरहेको छ। दर्शनले यिनलाई खोसिदिन्छ, र यस्तो शक्तिअगाडि सहयोगबिनाको मानवीय सन्तुलन टिक्न सक्दैन भन्ने देखाउँछ। उनी कृष्णलाई विष्णु भन्छन्, रूपपछाडिका देवलाई चिनेर। श्लोक पूर्ण भित्री अस्तव्यस्तताको स्वीकारोक्ति हो, जसले उनलाई दयाको याचनातर्फ लैजानेछ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08