श्लोक 1.47
एवमुक्त्वार्जुनः सङ्ख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥
लिप्यन्तरण
evamuktvārjunaḥ saṅkhye rathopastha upāviśat |
visṛjya saśaraṃ cāpaṃ śokasaṃvignamānasaḥ ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
सञ्जयले भने: रणभूमिमा यसो भनेर शोकले मन व्याकुल भएका अर्जुन धनुष र बाण फ्याँकेर रथको आसनमा थचक्क बसे।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
सञ्जय एउटा चित्रसहित अध्याय टुङ्ग्याउँछन्। बोलिसकेपछि अर्जुन धनुष र बाण छोडेर रथमा बस्छन्, उनको मन शोकले हल्लिएको छ। अध्यायको सुरुतिर विश्वासका साथ उठाइएको धनुष अब उनको छेउमा पल्टिएको छ। कृष्णले अहिलेसम्म लगभग केही भनेका छैनन्। अध्याय मौनता र पतनमा सकिन्छ, र बाँकी गीता यही क्षणको उत्तर हो। यसलाई प्रायः अर्जुनविषादयोग भनिन्छ, किनभने यो निराशा पनि उपदेश उम्रने भूमि बन्छ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08