श्लोक 1.13
ततः शङ्खाश्च भेर्यश्च पणवानकगोमुखाः ।
सहसैवाभ्यहन्यन्त स शब्दस्तुमुलोऽभवत् ॥
लिप्यन्तरण
tataḥ śaṅkhāśca bheryaśca paṇavānakagomukhāḥ |
sahasaivābhyahanyanta sa śabdastumulo'bhavat ||
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
त्यसपछि शङ्ख, नगरा, ढोल, मृदङ्ग र नरसिंगा एकसाथ बजे, र त्यो आवाज अत्यन्त भयङ्कर भयो।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
भीष्मको सङ्केतपछि सम्पूर्ण कौरव सेनाले त्यो ध्वनि उठाउँछ। सञ्जय युद्धका बाजाहरू गनाउँछन्: शङ्ख, नगरा, साना ढोल, ठूला ढोल र सिङबाट बनेका तुरही, सबै एकैपटक बजाइन्छन्। तुमुल शब्दले अस्तव्यस्त र छोपिदिने गर्जन बुझाउँछ। यो श्लोकले कथा पाण्डव पक्षतिर मोडिनुअघि रणभूमिको चर्को र तनावपूर्ण वातावरण बनाउँछ। यही कोलाहलको बीचमा केही बेरमै अर्जुनलाई समात्ने मौनता र भित्री सङ्घर्षसँग यसले तीखो भिन्नता पनि देखाउँछ।
Sanskrit System द्वारा · मेसिन मस्यौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08