श्लोक 9.13
महात्मानस्तु मां पार्थ दैवीं प्रकृतिमाश्रिताः ।
भजन्त्यनन्यमनसो ज्ञात्वा भूतादिमव्ययम् ॥
लिप्यंतर
mahātmānastu māṃ pārtha daivīṃ prakṛtimāśritāḥ |
bhajantyananyamanaso jñātvā bhūtādimavyayam ||
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
भाषांतर
पण हे पार्था, दैवी प्रकृतीचा आश्रय घेतलेले महात्मे मला प्राण्यांचा अविनाशी आदिस्रोत जाणून अनन्य मनाने भजतात.
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
स्पष्टीकरण
आधीच्या श्लोकाच्या उलट, कृष्ण महात्म्यांचे वर्णन करतो. ते दैवी प्रकृतीचा, म्हणजे सद्गुणी, करुणामय आणि ज्ञानमय स्वभावाचा आश्रय घेतात. दैवी आणि आसुरी स्वभावाचा हा भेद सोळाव्या अध्यायात विस्ताराने येतो. महात्मे ईश्वराला भूतादिमव्ययम्, म्हणजे सर्व प्राण्यांचा मूळ स्रोत आणि अविनाशी म्हणून जाणतात. आणि अनन्यमनसः, म्हणजे दुसरीकडे न वळणाऱ्या मनाने त्याची उपासना करतात. येथे ज्ञान आणि भक्ती एकत्र आहेत: ते ईश्वराचे स्वरूप जाणतात, आणि म्हणूनच प्रेमाने भजतात. ज्ञान भक्तीला दिशा देते आणि भक्ती ज्ञानाला जिवंत करते.
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08