श्लोक 12.9
अथ चित्तं समाधातुं न शक्नोषि मयि स्थिरम् ।
अभ्यासयोगेन ततो मामिच्छाप्तुं धनञ्जय ॥
लिप्यंतर
atha cittaṃ samādhātuṃ na śaknoṣi mayi sthiram |
abhyāsayogena tato māmicchāptuṃ dhanañjaya ||
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
भाषांतर
हे धनंजया, जर तू आपले चित्त माझ्यात स्थिरपणे ठेवू शकत नसशील, तर अभ्यासयोगाने मला प्राप्त करण्याची इच्छा धर.
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
स्पष्टीकरण
अर्जुन आपले मन श्रीकृष्णांवर स्थिर ठेवू शकत नसेल, तर त्याने अभ्यासयोगाने, म्हणजे अभ्यासाच्या (अभ्यास) योगाने, त्यांच्यापर्यंत पोहोचण्याचा प्रयत्न करावा. अभ्यास म्हणजे धीराने आणि वारंवार मनाला त्याच्या विषयाकडे परत आणणे. चंचल मन अभ्यास आणि वैराग्याने वश होते या आधीच्या शिकवणीचा हा प्रतिध्वनी आहे. सतत लीन राहणे सोपे नाही, हे हा श्लोक मान्य करतो आणि त्याच्याकडे टप्प्याटप्प्याने जाण्याची शिस्तबद्ध पद्धत देतो. स्वाभाविक स्थैर्य नसल्याने कोणालाही परत पाठवले जात नाही.
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08