श्लोक 12.512.112.212.312.412.512.612.712.812.912.1012.1112.1212.1312.1412.1512.1612.1712.1812.1912.20

ज्यांचे चित्त अव्यक्ताच्या ठायी आसक्त आहे त्यांना क्लेश अधिक होतात, कारण देहधारी प्राण्यांना अव्यक्ताची गती मोठ्या कष्टाने प्राप्त होते.

बहुतेकांसाठी श्रीकृष्ण साकार भक्तीला का पसंती देतात ते स्पष्ट करतात. ज्यांचे मन अव्यक्ताला लागलेले आहे त्यांना अधिक कष्ट पडतात, कारण अव्यक्त ध्येय देहधारी प्राण्यांना गाठणे कठीण आहे. माणसे देहात राहतात आणि रूपांच्या भाषेत विचार करतात; ज्याला कोणतेच रूप नाही त्यावर मन टिकवणे त्यांना अवघड जाते. हा श्लोक कोणत्याही मार्गाच्या अंतिम दर्जाविषयी नसून मानवी स्वभावाविषयीचे विधान आहे. तो श्रीकृष्णांच्या आधीच्या उत्तराचे करुणा आणि व्यवहार यांच्या भाषेत स्पष्टीकरण देतो.