ശ്ലോകം 11.14
ततः स विस्मयाविष्टो हृष्टरोमा धनञ्जयः ।
प्रणम्य शिरसा देवं कृताञ्जलिरभाषत ॥
ലിപ്യന്തരണം
tataḥ sa vismayāviṣṭo hṛṣṭaromā dhanañjayaḥ |
praṇamya śirasā devaṃ kṛtāñjalirabhāṣata ||
Sanskrit System എഴുതിയത് · യന്ത്ര കരട് · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
വിവർത്തനം
അപ്പോൾ വിസ്മയം നിറഞ്ഞ്, രോമാഞ്ചമണിഞ്ഞ ധനഞ്ജയൻ ദേവനെ ശിരസ്സു നമിച്ച് കൈകൂപ്പിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു.
Sanskrit System എഴുതിയത് · യന്ത്ര കരട് · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
വ്യാഖ്യാനം
ദർശനത്തോടുള്ള അർജുനന്റെ പ്രതികരണം സഞ്ജയൻ വിവരിക്കുന്നു. അദ്ദേഹം വിസ്മയം നിറഞ്ഞവനാകുന്നു; ഭാരതീയസാഹിത്യത്തിൽ തീവ്രവികാരത്തിന്റെ അടയാളമായ രോമാഞ്ചം അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശരീരത്തിൽ ഉണ്ടാകുന്നു. സംസാരിക്കുംമുമ്പ് അദ്ദേഹം ശിരസ്സു നമിച്ച് ആദരവോടെ കൈകൂപ്പുന്നു. സ്തുതിയും ഭയവും നിറഞ്ഞ അർജുനന്റെ നീണ്ട സ്തോത്രത്തിനു മുമ്പുള്ള ഒരു വിരാമമാണ് ഈ ശ്ലോകം. സുഹൃത്തും സാരഥിയുമായിരുന്നവന്റെ മുന്നിൽ ഇപ്പോൾ അദ്ദേഹം ആരാധകനായി നിൽക്കുന്നു; ബന്ധത്തിലെ മാറ്റം ശരീരഭാഷയിൽതന്നെ കാണാം.
Sanskrit System എഴുതിയത് · യന്ത്ര കരട് · claude-opus-5-5 · 2026-11-08