श्लोक 10.37
वृष्णीनां वासुदेवोऽस्मि पाण्डवानां धनञ्जयः ।
मुनीनामप्यहं व्यासः कवीनामुशना कविः ॥
लिप्यंतर
vṛṣṇīnāṃ vāsudevo'smi pāṇḍavānāṃ dhanañjayaḥ |
munīnāmapyahaṃ vyāsaḥ kavīnāmuśanā kaviḥ ||
Sanskrit System हांचें · यंत्र मसुदो · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अणकार
वृष्णीं मदीं हांव वासुदेव; पांडवां मदीं धनंजय. मुनीं मदीं हांव व्यास, आनी कवीं मदीं उशना कवी.
Sanskrit System हांचें · यंत्र मसुदो · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
स्पष्टीकरण
आतां वळेरी कथेंतल्याच लोकां मेरेन पावता. श्रीकृष्णाच्या स्वताच्या कुळा मदीं, वृष्णीं मदीं, तो वासुदेव, म्हळ्यार श्रीकृष्ण स्वता. पांडवां मदीं तो धनंजय, म्हळ्यार अर्जुन, हो आयकपीच. मुनीं मदीं तो व्यास, कथा सांगप्याचें स्वताचें मूळ, आनी रुशी कवीं मदीं तो उशना, जाका शुक्र अशेंय म्हणटात, तो शाणो सल्लागार. हो श्लोक आपुलकायेचो. दैवी विभूती पयसुल्ल्या देवांनी आनी पर्वतांनीच न्हय, रथार आशिल्ल्या दोन पात्रांनी आनी तांचीं उतरां बरोवन दवरपी लेखकांतूय मेळटा. आपूणूय दैवाची खूण, हें अर्जुन आयकता.
Sanskrit System हांचें · यंत्र मसुदो · claude-opus-5-5 · 2026-11-08