詩節 11.24
नभःस्पृशं दीप्तमनेकवर्णं
व्यात्ताननं दीप्तविशालनेत्रम् ।
दृष्ट्वा हि त्वां प्रव्यथितान्तरात्मा
धृतिं न विन्दामि शमं च विष्णो ॥
翻字
nabhaḥspṛśaṃ dīptamanekavarṇaṃ
vyāttānanaṃ dīptaviśālanetram |
dṛṣṭvā hi tvāṃ pravyathitāntarātmā
dhṛtiṃ na vindāmi śamaṃ ca viṣṇo ||
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
翻訳
हे विष्णो, आकाशाला भिडलेले, अनेक रंगांनी झळाळणारे, मुखे विस्फारलेले आणि प्रदीप्त विशाल नेत्र असलेले तुम्हाला पाहून माझा अंतरात्मा व्याकूळ झाला आहे; मला ना धैर्य मिळते ना शांती.
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
解説
अर्जुन आकाशापर्यंत पोहोचलेल्या, अनेक रंगांत चमकणाऱ्या, मुखे वासलेल्या आणि विशाल जळत्या नेत्रांच्या रूपाचे वर्णन करतो. त्याचे अंतरंग हादरले आहे, आणि त्याला ना धृती (धृति), म्हणजे स्थैर्य, मिळते ना शम, म्हणजे शांती. नेमके हेच गुण गीता त्याला जोपासायला शिकवत आहे. दर्शन ते त्याच्याकडून हिरावून घेते आणि दाखवते की अशा सामर्थ्यासमोर केवळ मानवी संयम टिकू शकत नाही. रूपामागील देवाला ओळखून तो श्रीकृष्णांना विष्णू म्हणतो. हा श्लोक संपूर्ण आंतरिक अस्ताव्यस्ततेची कबुली आहे, जी त्याला दयेची याचना करायला नेईल.
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08