श्लोक 11.19
अनादिमध्यान्तमनन्तवीर्य-
मनन्तबाहुं शशिसूर्यनेत्रम् ।
पश्यामि त्वां दीप्तहुताशवक्त्रं
स्वतेजसा विश्वमिदं तपन्तम् ॥
लिप्यंतरण
anādimadhyāntamanantavīrya-
manantabāhuṃ śaśisūryanetram |
paśyāmi tvāṃ dīptahutāśavaktraṃ
svatejasā viśvamidaṃ tapantam ||
Sanskrit System आसेआ · मशीन मसौदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
अनुवाद
मैं तुसेंगी आदि, मध्य ते अंत शा रैह्त, अनंत शक्ति आह्ला, अनगिनत बाह्में आह्ला, चंद्रमा ते सूरज दियें अक्खीं आह्ला, बलदी अग्ग दे मुंह आह्ला ते अपने तेज कन्नै इस सारे जगत गी तपांदा दिखना आं।
Sanskrit System आसेआ · मशीन मसौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
व्याख्या
अर्जुन फ्ही वर्णन आह्ली बक्खी परतोंदा ऐ, ते सुर होर तेज होई जंदा ऐ। फ्ही उसी कोई आदि, मध्य जां अंत नेईं लभदा। चंद्रमा ते सूरज कृष्ण दियां अक्खीं न, ते उंदा मुंह बलदी अग्ग ऐ। सारें शा खास अखीरी तस्वीर ऐ: कृष्ण दा तेज पूरे जगत गी तपा करदा ऐ। हून तगर रूप दी लोऽ चुंधेआने आह्ली ही; इत्थें ओह् साड़न लगदी ऐ। श्लोक अचरज शा डर आह्ली बक्खी मोड़ दसदा ऐ। जिस चमक ने जगत गी प्रगट कीता हा, ओह् हून उसी खतरे च पांदी लगदी ऐ, ते अग्गें निगलने आह्ले मुंहें दियें डरौनी तस्वीरें दी त्यारी होंदी ऐ।
Sanskrit System आसेआ · मशीन मसौदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08