Bhagavad Gita · Adhyaya 2 2.7

दुबळेपणाच्या दोशान म्हजो स्वभावूच मार खाला, आनी धर्माविशीं म्हजें मन घुस्पलां. हांव तुका विचारतां: म्हाका खरेंच कितें बरें तें निश्चीत सांग. हांव तुजो शिश्य; हांव तुका शरण आयलां; म्हाका शिकय.

सुरवेच्या देखावाचें हें वळण. अर्जुन आपल्या स्थितीचें निदान स्वता करता: ताचो स्वभाव कार्पण्य (कार्पण्य), म्हळ्यार आत्म्याच्या दारिद्र्यान, दडपला आनी धर्माविशीं ताचें मन घुस्पलां. तो धीर न्हय, तर खरें बरें (श्रेयस्) मागता आनी तें निश्चीतपणान सांगपाक मागता. उपरांत तो आपणाक शिश्य म्हणटा आनी शरण वता. हांगासावन संवाद दोन इश्टांचें उलोवप उरना, तर गुरू आनी शिश्याचो उपदेश जाता. पुराय गीता ह्या विनंतीची जाप.