Bhagavad Gita · Adhyaya 18 18.31

হে পাৰ্থ, যি বুদ্ধিৰ দ্বাৰা ধৰ্ম আৰু অধৰ্ম, কাৰ্য আৰু অকাৰ্যক অযথাৰ্থভাৱে জনা যায়, সেই বুদ্ধি ৰাজসিক।

ৰাজসিক বুদ্ধিয়ে ধৰ্ম আৰু তাৰ বিপৰীত অধৰ্ম, আৰু কি কৰিব লাগে আৰু কি নহয়, সেয়া ধৰে, কিন্তু বিকৃত ধৰণে। ই সম্পূৰ্ণ অন্ধ নহয়, তথাপি ইয়াৰ বিচাৰ কামনা আৰু উত্তেজনাৰ দ্বাৰা বেঁকা হয়। এনে মনে নিজৰ সুবিধাজনক কথাৰ পক্ষে বিশ্বাসযোগ্য যুক্তি দিব পাৰে। শ্লোকটোৱে সতৰ্ক কৰে যে কেৱল বুদ্ধিমত্তাই সঠিক বিচাৰৰ নিশ্চয়তা নিদিয়ে; আবেগে যুক্তিক ৰং সানিব পাৰে, যাৰ ফলত মানুহে উচিত কথাটো আধা দেখিও ভুলটোকে বাছি লয়। চতুৰ মনো এনেদৰে বিপথে যাব পাৰে।