Bhagavad Gita · Adhyaya 18 18.20

যি জ্ঞানৰ দ্বাৰা সকলো জীৱৰ মাজত এক অব্যয় ভাৱ, বিভক্তৰ মাজত অবিভক্ত দেখা যায়, সেই জ্ঞানক সাত্ত্বিক বুলি জানিবা।

সাত্ত্বিক জ্ঞানে সকলো জীৱৰ মাজত এক অবিনাশী সত্য দেখে, বিভক্ত যেন দেখা বস্তুৰ ভিতৰত অবিভক্ত। এয়াই অধ্যায়ত বৰ্ণিত বুজাবুজিৰ সৰ্বোচ্চ ৰূপ। কিছুমান পৰম্পৰাই ইয়াক সকলো ৰূপৰ আঁৰত এক একক সত্য দেখা বুলি পঢ়ে, আন কিছুমানে প্ৰতিটো জীৱৰ মাজত একেই ঈশ্বৰীয় উপস্থিতি বা একে প্ৰকাৰৰ আত্মা দেখা বুলি। যিকোনো প্ৰকাৰে ই ঐক্যৰ এক দৃষ্টি যিয়ে জগতৰ বৈচিত্ৰ্য উপেক্ষা নকৰে, বৰং তাৰ মাজেৰে সকলোৰে সাধাৰণ বস্তুটো দেখে। এনে দৃষ্টিয়ে শত্ৰু-মিত্ৰ দুয়োকে একে চকুৰে চাবলৈ শিকায়।