শ্লোক 11.20
द्यावापृथिव्योरिदमन्तरं हि
व्याप्तं त्वयैकेन दिशश्च सर्वाः ।
दृष्ट्वाद्भुतं रूपमुग्रं तवेदं
लोकत्रयं प्रव्यथितं महात्मन् ॥
লিপ্যন্তৰ
dyāvāpṛthivyoridamantaraṃ hi
vyāptaṃ tvayaikena diśaśca sarvāḥ |
dṛṣṭvādbhutaṃ rūpamugraṃ tavedaṃ
lokatrayaṃ pravyathitaṃ mahātman ||
Sanskrit Systemৰ দ্বাৰা · যন্ত্ৰৰ খচৰা · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
অনুবাদ
স্বৰ্গ আৰু পৃথিৱীৰ মাজৰ অন্তৰীক্ষ আৰু সকলো দিশ কেৱল তোমাৰ দ্বাৰাই পূৰ্ণ। হে মহাত্মা, তোমাৰ এই অদ্ভুত আৰু উগ্ৰ ৰূপ দেখি তিনিও লোক কঁপি উঠিছে।
Sanskrit Systemৰ দ্বাৰা · যন্ত্ৰৰ খচৰা · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
ব্যাখ্যা
অৰ্জুনে দেখে যে পৃথিৱী আৰু আকাশৰ মাজৰ সকলো স্থান আৰু প্ৰতিটো দিশ কেৱল কৃষ্ণইহে পূৰ্ণ কৰি আছে। তাৰ পিছত তেওঁ বিশ্বৰ ওপৰত দৰ্শনৰ প্ৰভাৱৰ কথা কয়: তিনিও লোক, স্বৰ্গ, পৃথিৱী আৰু মাজৰ বা তলৰ লোক, ভয়ত কঁপি উঠিছে। ৰূপটোক একে উশাহতে অদ্ভুত, বিস্ময়কৰ, আৰু উগ্ৰ, ভয়ংকৰ বুলি কোৱা হৈছে। শ্লোকটোৱে অৰ্জুনৰ ভয়ক এক সাৰ্বজনীন ভয়লৈ বিস্তৃত কৰে। কেৱল তেওঁৱেই নহয় কঁপিছে; সকলো জীৱ এই দৃশ্যত বিচলিত। দৰ্শনটো মহিমাৰ প্ৰদৰ্শনৰ পৰা অভিভূতকাৰী শক্তিৰ সৈতে সাক্ষাৎলৈ গতি কৰিছে।
Sanskrit Systemৰ দ্বাৰা · যন্ত্ৰৰ খচৰা · claude-opus-5-5 · 2026-11-08