โศลก 10.15
स्वयमेवात्मनात्मानं वेत्थ त्वं पुरुषोत्तम ।
भूतभावन भूतेश देवदेव जगत्पते ॥
การถ่ายอักษร
svayamevātmanātmānaṃ vettha tvaṃ puruṣottama |
bhūtabhāvana bhūteśa devadeva jagatpate ||
โดย Sanskrit System · ฉบับร่างจากเครื่อง · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
คำแปล
Verily, Thou Thyself knowest Thyself by Thyself, O Supreme Person, O source and Lord of beings, O God of gods, O ruler of the world!
จากแผ่นงานของเจ้าของเว็บไซต์ · +อีก 1
You alone know yourself by yourself, supreme person, source of beings, lord of beings, god of gods, master of the world.
โดย Sanskrit System · ฉบับร่างจากเครื่อง · claude-opus-5-5 · 2026-11-08 · +อีก 1
ทีละคำ
โดย Sanskrit System · ฉบับร่างจากเครื่อง · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
คำอธิบาย
If neither gods nor demons can know Krishna, who can? Arjuna answers: only Krishna himself, knowing himself by himself. The verse is full of titles, each pointing to a different relation: supreme person (puruṣottama), the one who brings beings into existence, their ruler, the god above gods, and the lord of the universe. The string of names expresses wonder more than doctrine. It also carries a logical step: if self-knowledge belongs to Krishna alone, then the only way Arjuna can learn of him is for Krishna to speak. That is what Arjuna is about to ask.
โดย Sanskrit System · ฉบับร่างจากเครื่อง · claude-opus-5-5 · 2026-11-08