Bhagavad Gita · Adhyaya 9 9.21

तो विशाल स्वर्गलोक भोगून पुण्य संपल्यावर ते मर्त्यलोकात प्रवेश करतात. अशा रीतीने तीन वेदांच्या धर्माचे पालन करणारे, कामनांची इच्छा धरणारे लोक येणे-जाणे प्राप्त करतात.

कृष्ण स्वर्गसुखाची मर्यादा सांगतो. स्वर्ग विशाल आहे, सुखमय आहे, पण तो कायमचा नाही. क्षीणे पुण्ये, म्हणजे पुण्य संपल्यावर, ते पुन्हा मृत्युलोकात, पृथ्वीवर येतात. जसे बँकेतील शिल्लक संपली की खर्च थांबतो, तसे पुण्य संपले की स्वर्गसुख संपते. कामकामाः, म्हणजे इच्छांची इच्छा करणारे, त्यांना गतागत, म्हणजे येणे-जाणे, जन्म-मृत्यूचे चक्रच मिळते. हा श्लोक दाखवतो की सर्वोच्च भौतिक सुखही अंतिम ध्येय नाही. जोपर्यंत इच्छा आहेत, तोपर्यंत चक्र चालू राहते. मुक्ती इच्छांच्या पलीकडे आहे.