Bhagavad Gita · Adhyaya 9 9.12

व्यर्थ आशा, व्यर्थ कर्मे आणि व्यर्थ ज्ञान असलेले ते विवेकहीन लोक मोहात टाकणाऱ्या राक्षसी आणि आसुरी स्वभावाचा आश्रय घेतात.

कृष्ण ईश्वराची अवहेलना करणाऱ्यांच्या अवस्थेचे वर्णन करतो. मोघाशाः, म्हणजे ज्यांच्या आशा व्यर्थ आहेत. मोघकर्माणः, म्हणजे ज्यांची कर्मे निष्फळ आहेत. मोघज्ञानाः, म्हणजे ज्यांचे ज्ञान निरुपयोगी आहे. विचेतसः, म्हणजे विवेकहीन. मोघ शब्दाची तीनदा पुनरावृत्ती जीवनाच्या अर्थशून्यतेवर भर देते. अशा लोकांची आशा, कर्मे आणि ज्ञान सर्व व्यर्थ ठरतात, कारण ते मूळ सत्यापासून तुटलेले आहेत. ते राक्षसी, म्हणजे क्रूर, आणि आसुरी, म्हणजे अहंकारी आणि भोगवादी स्वभावाकडे वळतात. ही प्रकृती मोहिनी आहे, म्हणजे ती आणखी गोंधळात टाकते.