Bhagavad Gita · Adhyaya 18 18.77

হে ৰাজন, হৰিৰ সেই অতি অদ্ভুত ৰূপো বাৰে বাৰে স্মৰণ কৰি মোৰ মহা বিস্ময় হৈছে, আৰু মই বাৰে বাৰে আনন্দিত হৈছোঁ।

সঞ্জয়ে নিজে প্ৰত্যক্ষ কৰা কৃষ্ণৰ এক নাম হৰিৰ বিস্ময়কৰ ৰূপটোও মনত পেলায়, সম্ভৱতঃ আগৰ এক অধ্যায়ত দেখুওৱা বিশ্বৰূপ। তাক বাৰে বাৰে মনত পেলাই তেওঁ মহা বিস্ময়েৰে ভৰি পৰে আৰু বাৰে বাৰে আনন্দিত হয়। শ্লোকটোৱে শিক্ষাৰ স্মৃতিক দৰ্শনৰ স্মৃতিৰ সৈতে যুক্ত কৰে। বাক্য আৰু প্ৰকাশ দুয়োটাই এক স্থায়ী ছাপ এৰি যায়, আৰু সঞ্জয়ৰ সঁহাৰিয়ে সেই শ্ৰদ্ধাপূৰ্ণ বিস্ময়ৰ আৰ্হি দেখুৱায় যাক গীতাই জগাই তুলিবলৈ আশা কৰে। শুনা কথা আৰু দেখা ৰূপ দুয়ো মনত জিলিকি থাকে।