ଶ୍ଳୋକ 15.12
यदादित्यगतं तेजो जगद्भासयतेऽखिलम् ।
यच्चन्द्रमसि यच्चाग्नौ तत्तेजो विद्धि मामकम् ॥
ଲିପ୍ୟନ୍ତରଣ
yadādityagataṃ tejo jagadbhāsayate'khilam |
yaccandramasi yaccāgnau tattejo viddhi māmakam ||
Sanskrit Systemଙ୍କ ଦ୍ୱାରା · ମେସିନ୍ ଡ୍ରାଫ୍ଟ · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
ଅନୁବାଦ
ସୂର୍ଯ୍ୟରେ ରହି ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଆଲୋକିତ କରୁଥିବା ତେଜ, ଚନ୍ଦ୍ରରେ ଓ ଅଗ୍ନିରେ ଥିବା ତେଜ, ସେହି ତେଜକୁ ମୋର ବୋଲି ଜାଣ।
Sanskrit Systemଙ୍କ ଦ୍ୱାରା · ମେସିନ୍ ଡ୍ରାଫ୍ଟ · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
ବ୍ୟାଖ୍ୟା
ଏଠାରୁ ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେଉଁଥିରେ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରକୃତିର ପରିଚିତ ଶକ୍ତିରେ ନିଜ ଉପସ୍ଥିତି ଦେଖାନ୍ତି। ସମଗ୍ର ଜଗତକୁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରୁଥିବା ସୂର୍ଯ୍ୟର ଆଲୋକ, ଚନ୍ଦ୍ରର କୋମଳ ଆଲୋକ ଓ ଅଗ୍ନିର ଦୀପ୍ତି ସବୁ ତାଙ୍କର। ଅଧ୍ୟାୟରେ ପୂର୍ବରୁ ସେ କହିଥିଲେ ଯେ ଏହି ଆଲୋକଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ପରମ ଧାମକୁ ଆଲୋକିତ କରନ୍ତି ନାହିଁ। ଏବେ ସେ ଯୋଡ଼ନ୍ତି ଯେ ସେଗୁଡ଼ିକର ଯାହା ଆଲୋକ ଅଛି ତାହା ତାଙ୍କ ନିଜର। ଦୁଇ କଥା ଏକାଠି ଈଶ୍ୱରଙ୍କୁ ଜଗତର ଅତୀତ ଓ ତା ଭିତରେ ଉପସ୍ଥିତ ଉଭୟ ରୂପେ ଉପସ୍ଥାପନ କରେ।
Sanskrit Systemଙ୍କ ଦ୍ୱାରା · ମେସିନ୍ ଡ୍ରାଫ୍ଟ · claude-opus-5-5 · 2026-11-08