श्लोक 11.49
मा ते व्यथा मा च विमूढभावो
दृष्ट्वा रूपं घोरमीदृङ्ममेदम् ।
व्यपेतभीः प्रीतमनाः पुनस्त्वं
तदेव मे रूपमिदं प्रपश्य ॥
लिप्यंतर
mā te vyathā mā ca vimūḍhabhāvo
dṛṣṭvā rūpaṃ ghoramīdṛṅmamedam |
vyapetabhīḥ prītamanāḥ punastvaṃ
tadeva me rūpamidaṃ prapaśya ||
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
भाषांतर
माझे हे असे घोर रूप पाहून तू व्यथित होऊ नकोस आणि गोंधळूनही जाऊ नकोस. भयमुक्त आणि प्रसन्न मनाने तू पुन्हा माझे तेच हे रूप पाहा.
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
स्पष्टीकरण
श्रीकृष्ण अर्जुनाला थेट धीर देतात. इतके भयंकर रूप पाहिल्याने त्याने व्यथित किंवा गोंधळून जाऊ नये. भय बाजूला ठेवून प्रसन्न मनाने तो आता परिचित रूप पुन्हा पाहू शकतो. या श्लोकाचा सूर कोमल आहे. ज्या गुरूने प्रचंड दर्शन घडवले, तोच आता शिष्याला सुरक्षिततेकडे परत आणतो. रूप भयंकर होते हे श्रीकृष्ण नाकारत नाहीत; ते त्याला घोर म्हणतात. पण अर्जुनाने हा अनुभव कायमच्या भयाविना सोडावा, आणि पुढील युद्धात त्याचे भय नव्हे तर त्याचे सत्य सोबत न्यावे, अशी त्यांची इच्छा आहे.
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08