श्लोक 11.45
अदृष्टपूर्वं हृषितोऽस्मि दृष्ट्वा
भयेन च प्रव्यथितं मनो मे ।
तदेव मे दर्शय देव रूपं
प्रसीद देवेश जगन्निवास ॥
लिप्यंतर
adṛṣṭapūrvaṃ hṛṣito'smi dṛṣṭvā
bhayena ca pravyathitaṃ mano me |
tadeva me darśaya deva rūpaṃ
prasīda deveśa jagannivāsa ||
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
भाषांतर
पूर्वी कधीही न पाहिलेले पाहून मी हर्षित झालो आहे, पण भयाने माझे मन व्याकूळही झाले आहे. हे देवा, मला तुमचे तेच रूप दाखवा; हे देवेशा, हे जगन्निवासा, प्रसन्न व्हा.
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
स्पष्टीकरण
अर्जुन आपली दुहेरी भावना स्पष्टपणे सांगतो: आधी कोणीही न पाहिलेले पाहिल्याने तो रोमांचित झाला आहे, आणि त्याच वेळी त्याचे मन भयाने हादरले आहे. तो श्रीकृष्णांना ते रूप, म्हणजे त्याला परिचित असलेले रूप, पुन्हा दाखवण्याची विनंती करतो. ही विनंती त्याच्या आधीच्या इच्छेच्या उलट आहे. त्याने विश्वरूप पाहण्याची मागणी केली होती; आता ते पाहिल्यावर त्याला सौम्य रूपाची ओढ लागली आहे. हा श्लोक मानवी सहनशक्तीच्या मर्यादांविषयी प्रामाणिक आहे. महान वीरही अनंताच्या सान्निध्यात फार काळ राहू शकत नाही आणि सहन होईल त्याकडे परतण्याची विनंती करतो.
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08