श्लोक 1.37
तस्मान्नार्हा वयं हन्तुं धार्तराष्ट्रान्स्वबान्धवान् ।
स्वजनं हि कथं हत्वा सुखिनः स्याम माधव ॥
लिप्यंतर
tasmānnārhā vayaṃ hantuṃ dhārtarāṣṭrānsvabāndhavān |
svajanaṃ hi kathaṃ hatvā sukhinaḥ syāma mādhava ||
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
भाषांतर
म्हणून आपल्याच बांधवांना, धृतराष्ट्राच्या पुत्रांना मारणे आम्हाला योग्य नाही. हे माधवा, आपल्याच लोकांना मारून आम्ही सुखी कसे होणार?
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
स्पष्टीकरण
अर्जुन आपल्या तर्काचा निष्कर्ष काढतो: आप्तांना मारणे योग्य नाही. त्याचा युक्तिवाद दोन पातळ्यांवर चालतो, एक नैतिक, म्हणजे हे अयोग्य आहे, आणि एक भावनिक, म्हणजे यानंतर आम्ही सुखी होणार नाही. दोन्ही एकमेकांत मिसळले आहेत. अर्जुनाच्या दृष्टीने कर्तव्य ठरवण्याची कसोटी परिणामी सुख-दुःख आहे. पुढे कृष्ण हीच कसोटी बदलून टाकणार आहे, आणि सांगणार आहे की कर्म त्याच्या फळावरून नव्हे, तर ते कोणत्या भावनेने केले जाते यावरून तपासले पाहिजे.
Sanskrit System यांचे · यंत्र मसुदा · claude-opus-5-5 · 2026-11-08