ಶ್ಲೋಕ 1.47
एवमुक्त्वार्जुनः सङ्ख्ये रथोपस्थ उपाविशत् ।
विसृज्य सशरं चापं शोकसंविग्नमानसः ॥
ಲಿಪ್ಯಂತರ
evamuktvārjunaḥ saṅkhye rathopastha upāviśat |
visṛjya saśaraṃ cāpaṃ śokasaṃvignamānasaḥ ||
Sanskrit System ಅವರಿಂದ · ಯಂತ್ರ ಕರಡು · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
ಅನುವಾದ
ಸಂಜಯನು ಹೇಳಿದನು: ರಣಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳಿ, ಶೋಕದಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕದಡಿದ ಅರ್ಜುನನು ಬಿಲ್ಲುಬಾಣಗಳನ್ನು ಬದಿಗೆಸೆದು ರಥದ ಆಸನದಲ್ಲಿ ಕುಸಿದು ಕುಳಿತನು.
Sanskrit System ಅವರಿಂದ · ಯಂತ್ರ ಕರಡು · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
ವ್ಯಾಖ್ಯಾನ
ಸಂಜಯನು ಅಧ್ಯಾಯವನ್ನು ಒಂದು ಚಿತ್ರದೊಂದಿಗೆ ಮುಗಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮಾತು ಮುಗಿಸಿದ ಅರ್ಜುನನು ಬಿಲ್ಲುಬಾಣಗಳನ್ನು ಕೈಬಿಟ್ಟು, ದುಃಖದಿಂದ ನಡುಗುವ ಮನಸ್ಸಿನೊಂದಿಗೆ ರಥದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಅಧ್ಯಾಯದ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವಾಸದಿಂದ ಎತ್ತಿದ ಬಿಲ್ಲು ಈಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಕೃಷ್ಣನು ಇನ್ನೂ ಏನೂ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವಷ್ಟು. ಅಧ್ಯಾಯ ಮೌನ ಮತ್ತು ಕುಸಿತದಲ್ಲಿ ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ; ಉಳಿದ ಇಡೀ ಗೀತೆ ಈ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ಕೊಡುವ ಉತ್ತರ. ಇದನ್ನು ಅರ್ಜುನವಿಷಾದಯೋಗ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ: ವಿಷಾದವೂ ಬೋಧನೆಗೆ ಬಾಗಿಲಾಗಬಲ್ಲದು.
Sanskrit System ಅವರಿಂದ · ಯಂತ್ರ ಕರಡು · claude-opus-5-5 · 2026-11-08