詩節 9.34
मन्मना भव मद्भक्तो मद्याजी मां नमस्कुरु ।
मामेवैष्यसि युक्त्वैवमात्मानं मत्परायणः ॥
翻字
manmanā bhava madbhakto madyājī māṃ namaskuru |
māmevaiṣyasi yuktvaivamātmānaṃ matparāyaṇaḥ ||
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · @indic-transliteration/sanscript 1.3.3
翻訳
എന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിക്കുക, എന്റെ ഭക്തനാകുക, എന്നെ യജിക്കുക, എന്നെ നമസ്കരിക്കുക. ഇങ്ങനെ ആത്മാവിനെ എന്നിൽ ചേർത്ത്, എന്നെ പരമലക്ഷ്യമാക്കിയാൽ നീ എന്നെത്തന്നെ പ്രാപിക്കും.
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08
解説
നേരിട്ടുള്ള ഒരു ആഹ്വാനത്തോടെ അദ്ധ്യായം അവസാനിക്കുന്നു. തന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിക്കാനും തന്റെ ഭക്തനാകാനും തനിക്കായി യജിക്കാനും തന്നെ നമസ്കരിക്കാനും കൃഷ്ണൻ അർജുനനോടു പറയുന്നു. ഇങ്ങനെ കൃഷ്ണനെ പരമലക്ഷ്യമാക്കി തന്നെത്തന്നെ അദ്ദേഹത്തോടു ചേർത്താൽ അർജുനൻ അദ്ദേഹത്തെ പ്രാപിക്കും. മനസ്സ്, ഹൃദയം, കർമ്മം, ശരീരം എന്നിവയെല്ലാം ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കു തിരിക്കുന്ന സമഗ്രഭക്തിയുടെ സംഗ്രഹമാണ് ഈ ശ്ലോകം. പതിനെട്ടാം അദ്ധ്യായത്തിൽ ഏറെക്കുറെ ഇതേ വാക്കുകൾ മടങ്ങിവരും.
Sanskrit System 作 · 機械による下書き · claude-opus-5-5 · 2026-11-08